Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

Θελω να ξεκινησω αυτο το κειμενο με την φραση "ειμαι θλιμμενη",αλλα δεν το ξεκιναω γιατι δεν νομιζω πως ειμαι ακριβως αυτο.

Βασικα,το να υπαρχεις με ανθρωπινη υποσταση ειναι κουραστικο,παρανοικο και με εξαντλει.
Γαμω τις ηλιθιες σχεσεις σας,τις πιο ηλιθιες ξεπετες σας,το γαμημενο σας κουτσομπολιο ,τις μιζερες ζωες σας.Τιποτα καλο δεν θα μεινει μαζι σας,γιατι τα καλα δεν μενουν με τα σκουπιδια και την αηδιαστικη μποχα που κουβαλαει ολο σας το ειναι.Δεν θα ξεφυγετε ποτε απ τα σκατα ,γιατι πολυ απλα,ειστε τα σκατα.

Νεξτ.


Ο τελευταιος χρονος ηταν ενας κακος ληθαργος,κατα τον οποιο μετρησα τι πληγματα δεχτηκα απο το ιδιο μου το παρελθον.Ο τελευταιος χρονος ηταν μια πνευματικη αποχαυνωση.Ο τελευταιος χρονος ηταν η κηδεια της ψυχικης μου αντοχης.Ο τελευταιος χρονος ηταν η δυση της περηφανιας μου.Ο τελευταιος χρονος ηταν η αρχη και το ζενιθ της παρανοιας.Ο τελευταιος χρονος ηταν γατζωμενος στην αναγκη για ασφαλεια και επιβεβεωση.

Γαμω τον τελευταιο χρονο,ευχαριστω.

Καποτε ηθελα να μεινω για να παλεψω,τωρα θελω με ολο μου το ειναι να εξαφανιστω.Θα τιμωρηθειτε απαντες δια της απουσιας μου.Εσεις και η αναγκη σας για προσοχη.Εσεις και το υπερτροφικο εγω σας.Εσεις και η βλακωδης αισθηση πραγματικοτητας σας.Η μηπως να ελεγα ανυπαρκτη?

 Κανενα κειμενο,καμια λεξη δεν ειναι αρκετη να περιγραψω τη κουραση που νιωθω.Εχω σι-χα-θει.Κουραζομαι οχι μονο πνευματικα πλεον,αλλα και σωματικα.Δεν θελω να ξαναβγω απο το σπιτι μου.Η αν βγω,να χω καλη παρεα,οχι σαπιους μυθομανεις ,διψασμενους για κουτσομπολια και φημη.

 Εχω ενα καταφυγιο λιγες ωρες τη βδομαδα αλλα επρεπε να το γεμισετε κ αυτο με τους μικρους ανυπαρκτους εγκεφαλους σας που ψαχνουν ευκαιρια για τη κακη πραξη της εβδομαδας.Αμοιβαδες.

 Αηδιασα,εγινα κυνικη και εχασα ολη τη μαγεια μου.
Λες και ολοι οι ανθρωποι δεν ψαχνουμε το ιδιο.
Καποιον να μας αγαπαει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου