" Δεν ειναι πολυ ατυχα τα περιστερια?Λες και καποιος τα καταραστηκε.Εχουν φτερα και μπορουν να πεταξουν,αλλα δεν εχουν που να πανε"
2/2//2013 λοιπον,κ εγω προσπαθω να βαλω τις σκεψεις μου σε ταξη,ενω παραλληλα,νιωθω να αιμορραγω.
Σαββατο λοιπον,κ εγω ξερναω τη ψυχη μου.Εδω που τα λεμε,αυτο συμβαινει αρκετες μερες τωρα,αλλα υποθετω πως ειτε ειχα παραπανω ψυχη απ οτι πιστευα,ειτε,λογω ελπιδας,ξερναω αργα και βασανιστικα
Μια ακομη μερα λοιπον,μια ακομη μερα μιας εβδομαδας,ενος μηνα,μιας ζωης,ενος ανθρωπου που βλακωδως,συνεχιζει να παλευει με νυχια και με δοντια να κρατησει τη πιστη του.Τη πιστη του σε κατι,αγνωστο το τι,σε κατι καλυτερο ισως,που μπορει να μην ερθει ποτε.Γαμημενο κλισε.
2 ατομα που δεν θα προλαβουν να ζησουν.2 ατομα που δεν θα προλαβουν να δουν τι ομορφος που ηταν ο ουρανος σημερα,καθως ο ηλιος εδυε.2 ατομα που δεν θα αποκτησουν ποτε φιλους,δεν θα περασουν ποτε μεσημερια στο πατωμα ενος σπιτιου να ανοιγουν την ψυχη τους σε αλλους.2 ατομα που δεν θα κανουν ποτε βουτια στη θαλασσα.2 ατομα που δεν θα ερωτευτουν.2 ατομα που δεν τα θελησε κανεις.2 ατομα που δεν θα μαθουν ποτε τι σημαινει αγαπη.
2 ατομα που ισως να μην πληγωθουν ποτε,να μη ραγισει τη καρδια τους τιποτα,μα τι λεω,τα εχουν ηδη προδωσει.
Τελικα,μαλλον η δυστυχια δεν σταματα ποτε.Απλα καποια στιγμη τη συνηθιζεις.
Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013
Τετάρτη 16 Ιανουαρίου 2013
It's the disease that we crave
Κουραση.Εξαντληση.Παραιτηση.
Το πρωι ολα ειναι ομορφα.Η πραγματικη μαχη,ερχεται το βραδυ.Η μαχη με τον εαυτο σου δηλαδη.Βλεπεις,περα απο την πνευματικη κουραση,ερχεται να σε αποτελειωσει και η σωματικη.
Και δεν εχεις κανεναν εκεινη την ωρα.Η ισως δεν θες να χεις.Ξαπλωνεις πανω στη μοκετα και αναπνεεις,λες και ειναι το πιο σημαντικο πραγμα του κοσμου,αυτη η αναπνοη να σε κραταει στα πλαισια της λογικης.
Ολα αυτα τα γιατι.
Γιατι σε μενα-Γιατι τωρα-Γιατι ποναει τοσο-Γιατι παλι-Γιατι τοσα χρονια-Γιατι τοσο αρρωστα-Γιατι οχι-Γιατι εγω-Γιατι ετσι-Γιατι ποτε δεν αλλαζει τιποτα
Η σκεψη του θανατου,το ποσο κοντα ειναι ανα πασα στιγμη σε ολους μας,ερχεται να με σμπαραλιασει για μια ακομη φορα,να με κανει να νιωσω τρομο και ριγος,ενοχες που αναλωνομαι σε τετοιες ασημαντες νυχτες.
Στο μεταξυ,νιωθω την απολυτη αηδια.Ενα κυμα αηδιας βασικα.Ανεβαινει απο το στομαχι μου και κατακλυζει το μυαλο μου με εικονες.Θελω να γδαρω το ιδιο μου το δερμα για να μην το νιωθω τοσο μολυσμενο,τοσο βρωμικο,να φυγει αυτη η απελπισια και η απεχθεια.Κριμα που δεν ειναι χαραγμενη στο πετσι μου αλλα στο μυαλο μου.Αυτη τη φορα,δεν σκοπευω να κανω τιποτα για αυτο.Δεν εχω καν το κουραγιο.
Ζω για τη στιγμη που αφου ολα,παντα,εχουν τοσο φριχτη εξελιξη,θα ερθει και η μερα που θα γινει το αντιθετο.Θα ειναι ολα ευτυχισμενα,πραγματικα ευτυχισμενα,οχι απλα χαρουμενα,μαζι και εγω.Εκτος...εκτος αν ανθρωποι σαν εμενα,δεν ειναι φτιαγμενοι για να ναι ευτυχισμενοι.
Τουλαχιστον,αυριο θα ναι μια υπεροχη μερα.
Το πρωι ολα ειναι ομορφα.Η πραγματικη μαχη,ερχεται το βραδυ.Η μαχη με τον εαυτο σου δηλαδη.Βλεπεις,περα απο την πνευματικη κουραση,ερχεται να σε αποτελειωσει και η σωματικη.
Και δεν εχεις κανεναν εκεινη την ωρα.Η ισως δεν θες να χεις.Ξαπλωνεις πανω στη μοκετα και αναπνεεις,λες και ειναι το πιο σημαντικο πραγμα του κοσμου,αυτη η αναπνοη να σε κραταει στα πλαισια της λογικης.
Ολα αυτα τα γιατι.
Γιατι σε μενα-Γιατι τωρα-Γιατι ποναει τοσο-Γιατι παλι-Γιατι τοσα χρονια-Γιατι τοσο αρρωστα-Γιατι οχι-Γιατι εγω-Γιατι ετσι-Γιατι ποτε δεν αλλαζει τιποτα
Η σκεψη του θανατου,το ποσο κοντα ειναι ανα πασα στιγμη σε ολους μας,ερχεται να με σμπαραλιασει για μια ακομη φορα,να με κανει να νιωσω τρομο και ριγος,ενοχες που αναλωνομαι σε τετοιες ασημαντες νυχτες.
Στο μεταξυ,νιωθω την απολυτη αηδια.Ενα κυμα αηδιας βασικα.Ανεβαινει απο το στομαχι μου και κατακλυζει το μυαλο μου με εικονες.Θελω να γδαρω το ιδιο μου το δερμα για να μην το νιωθω τοσο μολυσμενο,τοσο βρωμικο,να φυγει αυτη η απελπισια και η απεχθεια.Κριμα που δεν ειναι χαραγμενη στο πετσι μου αλλα στο μυαλο μου.Αυτη τη φορα,δεν σκοπευω να κανω τιποτα για αυτο.Δεν εχω καν το κουραγιο.
Ζω για τη στιγμη που αφου ολα,παντα,εχουν τοσο φριχτη εξελιξη,θα ερθει και η μερα που θα γινει το αντιθετο.Θα ειναι ολα ευτυχισμενα,πραγματικα ευτυχισμενα,οχι απλα χαρουμενα,μαζι και εγω.Εκτος...εκτος αν ανθρωποι σαν εμενα,δεν ειναι φτιαγμενοι για να ναι ευτυχισμενοι.
Τουλαχιστον,αυριο θα ναι μια υπεροχη μερα.
Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013
Παρασκευή 28 Δεκεμβρίου 2012
Γυρισα απο την δουλεια.Σχεδον τρεχοντας.12 ωρες στο ποδι.Ανοιξα το σπιτι.Πεταξα τα πραγματα μου κατω.Ετρεξα να αναψω θερμοσιφωνα.Μεχρι να ζεσταθει το νερο,ετοιμασα κατι να φαω.Εβγαλα το ουισκι απο το ντουλαπι με τα ποτα.Ειχα και ενα παρτυ να παω.Καθως καθομουν πανω απο το ματι της κουζινας,καταλαβα τι δεν πηγαινε καλα.
Ολα χανουν με σταθερους ρυθμους, ολο και πιο πολυ το νοημα τους.
Ας τρεξουμε λιγο τον χρονο,και ας επικεντρωθουμε στις 7 το πρωι που η παρεα ειχε σπασει και γυρνουσα απο το παρτυ στο σπιτι μαζι με τη Μαρ.Ειχαμε πιασει κουβεντουλα.Ημουν απολυτως εξουθενωμενη,πονουσαν τα ποδια μου απο τη δουλεια και τον χορο,και εκεινης της ειχε φυγει ο πατος απο το παπουτσι (εφταιγε το ξεφαντωμα).Συζητουσαμε γενικα για ζευγαρια,μιας και οι δυο μας εχουμε περιπου την ιδια αποψη για τις σχεσεις,οντας φορεβερ αλοουν-ελευθερες.Καποια στιγμη,αγνωστο το πως,ηρθε στη συζητηση το θεμα ενος ζευγαριου με το οποιο καναμε παρεα και το οποιο προσφατα ετοιμαζοταν για γαμο,αλλα ,εντελως ξαφνικα,ολα εσπασαν,χαλασαν,γαμηθηκαν.Αρχικα,κανενας μας δεν μπορουσε να το πιστεψει.Μετα,οταν τα πραγματα εγιναν χειροτερα,απλα εμεινα βουβη και αναυδη να παρακολουθω το δραμα το οποιο ειχα σχεδον ζησει στο παρελθον,στη τελευταια του πραξη.Υστερα ,η συνεχεια προβλεπομενη.Ναρκωτικα,κλαμματα,φωνες,καταχρησεις,αυτοκτονικες τασεις και δεν συμαζευεται.Δυστυχως,δεν ειμαστε ολοι το ιδιο δυνατοι,οποτε αναρωτιομασταν που θα φτασει αυτη η κατασταση.Ευτυχως,αυτη η απιστευτη κατασταση με εκανε να θυμηθω το σκληρο περιβλημα με το οποιο εχω τυλιξει τον χαρακτηρα μου,και να συνελθω,αφου τελοσπαντων,τι το συζηταμε,ο ερωταςς και τα συναισθηματα ειναι για τον πουτσο.
Ξαφνικα ομως,ενιωσα να με ρουφαει μια μαυρη τρυπα.Σχεδον με κατακλυσε οδυνη.
Πες μου,ειπα στη Μαρ,περιμενες να συμβει κατι τετοιο σ αυτους?Πιστευα πως θα ηταν μαζι για πολυ καιρο ακομη.
Κ ολο τετοια βλεπω να γινονται,ομως αν ισχυει αυτο,που παμε?
Σε τι θα εχουμε πιστη?Δεν μπορω να πιστεψω σε τιποτα πια,και φοβαμαι να νιωσω.Ξεχνω σιγα-σιγα οσα ιδανικα,ονειρα και αξιες ειχα.
Μα δεν θελω η ζωη μου να ναι ετσι.Δεν θελω να φτασω 30,και μεχρι τοτε να δουλευω,να βγαινω,να σκαλωνω με τυπους και μετα να ξενερωνω,να μου γαμανε τη ψυχη καθε φορα που ανοιγομαι,να ειμαι μια μηχανη που απλα ζει,δεν υπαρχει ουσιαστικα και μετα να ψοφησω και να φανε το κουφαρι μου τα σκουλικια,να περνανε απο τον ταφο μου,μια ακομη νεκρη μεσα σε τοσους αλλους,που απλα εζησε και αυτο ηταν ολο.Κατι πρεπει να γινει.Κατι θα γινει.Η απλα θα με φαει η πραγματικοτητα.
Ολα χανουν με σταθερους ρυθμους, ολο και πιο πολυ το νοημα τους.
Ας τρεξουμε λιγο τον χρονο,και ας επικεντρωθουμε στις 7 το πρωι που η παρεα ειχε σπασει και γυρνουσα απο το παρτυ στο σπιτι μαζι με τη Μαρ.Ειχαμε πιασει κουβεντουλα.Ημουν απολυτως εξουθενωμενη,πονουσαν τα ποδια μου απο τη δουλεια και τον χορο,και εκεινης της ειχε φυγει ο πατος απο το παπουτσι (εφταιγε το ξεφαντωμα).Συζητουσαμε γενικα για ζευγαρια,μιας και οι δυο μας εχουμε περιπου την ιδια αποψη για τις σχεσεις,οντας φορεβερ αλοουν-ελευθερες.Καποια στιγμη,αγνωστο το πως,ηρθε στη συζητηση το θεμα ενος ζευγαριου με το οποιο καναμε παρεα και το οποιο προσφατα ετοιμαζοταν για γαμο,αλλα ,εντελως ξαφνικα,ολα εσπασαν,χαλασαν,γαμηθηκαν.Αρχικα,κανενας μας δεν μπορουσε να το πιστεψει.Μετα,οταν τα πραγματα εγιναν χειροτερα,απλα εμεινα βουβη και αναυδη να παρακολουθω το δραμα το οποιο ειχα σχεδον ζησει στο παρελθον,στη τελευταια του πραξη.Υστερα ,η συνεχεια προβλεπομενη.Ναρκωτικα,κλαμματα,φωνες,καταχρησεις,αυτοκτονικες τασεις και δεν συμαζευεται.Δυστυχως,δεν ειμαστε ολοι το ιδιο δυνατοι,οποτε αναρωτιομασταν που θα φτασει αυτη η κατασταση.Ευτυχως,αυτη η απιστευτη κατασταση με εκανε να θυμηθω το σκληρο περιβλημα με το οποιο εχω τυλιξει τον χαρακτηρα μου,και να συνελθω,αφου τελοσπαντων,τι το συζηταμε,ο ερωταςς και τα συναισθηματα ειναι για τον πουτσο.
Ξαφνικα ομως,ενιωσα να με ρουφαει μια μαυρη τρυπα.Σχεδον με κατακλυσε οδυνη.
Πες μου,ειπα στη Μαρ,περιμενες να συμβει κατι τετοιο σ αυτους?Πιστευα πως θα ηταν μαζι για πολυ καιρο ακομη.
Κ ολο τετοια βλεπω να γινονται,ομως αν ισχυει αυτο,που παμε?
Σε τι θα εχουμε πιστη?Δεν μπορω να πιστεψω σε τιποτα πια,και φοβαμαι να νιωσω.Ξεχνω σιγα-σιγα οσα ιδανικα,ονειρα και αξιες ειχα.
Μα δεν θελω η ζωη μου να ναι ετσι.Δεν θελω να φτασω 30,και μεχρι τοτε να δουλευω,να βγαινω,να σκαλωνω με τυπους και μετα να ξενερωνω,να μου γαμανε τη ψυχη καθε φορα που ανοιγομαι,να ειμαι μια μηχανη που απλα ζει,δεν υπαρχει ουσιαστικα και μετα να ψοφησω και να φανε το κουφαρι μου τα σκουλικια,να περνανε απο τον ταφο μου,μια ακομη νεκρη μεσα σε τοσους αλλους,που απλα εζησε και αυτο ηταν ολο.Κατι πρεπει να γινει.Κατι θα γινει.Η απλα θα με φαει η πραγματικοτητα.
Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2012
Ραντομνες
Αλλωστε,ειναι παραπανω απο προφανες οτι μεχρι και τα συναισθηματα,τα εχει αντικαταστησει η γιατονπουτσοσυνη σας.
Η μαλλον "μας",αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.
Μ αρεσει να γαμιεμαι,αλλα πιθανοτατα,μ αρεσει πιο πολυ να γαμαω.
Τοσα μα τοσα χρονια αναπτυξης,και το μονο που κυνηγαμε ειναι χρυσος και πολυτιμοι λιθοι,που στη τελικη εμεις τους δωσαμε αξια.Κατι σαν τις μαιμουδες ενα πραγμα,που εκστασιαζονται βλεποντας γυαλιστερα αντικειμενα.Δεν το λεω για να τονισω την αγαπησιαρικη πλευρα του θεματος-ισα ισα που μου προκαλει αηδια οτιδηποτε χαριτωμενο η γλυκουλι.Απλα,να,ειναι που ειμαστε αξιοθρηνητοι.
Τωρα τελευταια σκεφτομαι διαφορα,ειδικα για την ζωη και τον θανατο.Ξερω πως ειναι πολυ αργα,η και πολυ νωρις για να καιω τα λιγα κυτταρα που μου εχουν απομεινει σε τετοια θεματα,αλλα η προοπτικη του να σαπισω κατω απ την γη δεν με ενθουσιαζει.Καθολου.
Παραλληλα,ειμαι βυθισμενη σε μια δινη δευτερης εφηβειας,με οτι αυτο συνεπαγεται.Ειμαι ξανα 14 και ψαχνω να βρω το ποια ειμαι.
Τιποτα δεν μπορει να με βλαψει πια.
Μια απο αυτες τις μερες,πιστεψα πως δεν θα πεθανω.Ποτε.
Η μαλλον "μας",αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.
Μ αρεσει να γαμιεμαι,αλλα πιθανοτατα,μ αρεσει πιο πολυ να γαμαω.
Τοσα μα τοσα χρονια αναπτυξης,και το μονο που κυνηγαμε ειναι χρυσος και πολυτιμοι λιθοι,που στη τελικη εμεις τους δωσαμε αξια.Κατι σαν τις μαιμουδες ενα πραγμα,που εκστασιαζονται βλεποντας γυαλιστερα αντικειμενα.Δεν το λεω για να τονισω την αγαπησιαρικη πλευρα του θεματος-ισα ισα που μου προκαλει αηδια οτιδηποτε χαριτωμενο η γλυκουλι.Απλα,να,ειναι που ειμαστε αξιοθρηνητοι.
Τωρα τελευταια σκεφτομαι διαφορα,ειδικα για την ζωη και τον θανατο.Ξερω πως ειναι πολυ αργα,η και πολυ νωρις για να καιω τα λιγα κυτταρα που μου εχουν απομεινει σε τετοια θεματα,αλλα η προοπτικη του να σαπισω κατω απ την γη δεν με ενθουσιαζει.Καθολου.
Παραλληλα,ειμαι βυθισμενη σε μια δινη δευτερης εφηβειας,με οτι αυτο συνεπαγεται.Ειμαι ξανα 14 και ψαχνω να βρω το ποια ειμαι.
Τιποτα δεν μπορει να με βλαψει πια.
Μια απο αυτες τις μερες,πιστεψα πως δεν θα πεθανω.Ποτε.
Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012
ορεβουαρ
Η Αναστασια ειναι ζαντα,λιωμα,τυφλα.Η Αναστασια θελει πιπι.Η Αναστασια μπαινει στις τουαλετες ενος μπαρ στο Γκαζι,που ειναι γνωστες για τις στρωσεις βρωμιας τους και τις πολυαριθμες ερωτικες περιπτυξεις που εξελισονται καθε σαββατο εκει.Η Αναστασια αηδιαζει απο την κατασταση της τουαλετας,και μεσα στο οινο-πνευματωδες μυαλο της,αποφασιζει πως δεν της λειπει τιποτα απο το να γινει ενας βαρβατος αντρας,επομενως ειναι αποφασισμενη να κατουρισει ορθια.Κατεβαζει το μικροσκοπικο της σορτς,βαζει στοχο και αρχιζει,ομως ετσι μεθυσμενη οπως ειναι,ζαλιζεται,παραπαταει,και το πολυτιμο χρυσο υγρο πιτσιλιεται στις τρεσσες της.
Καιιιιι καπως ετσι ειναι η ζωη μου τωρα τελευταια.
(Η Αναστασια ειμαι εγω,ενημερωτικα.Και οχι,δεν κατουραω ορθια συνηθως.)
Παντα πιστευα οτι η κλισε ατακα "Γιατι πινεις""Γιατι εχω πραγματα μεσα μου που πρεπει να σκοτωσω" ειναι υπερεκτιμημενη και εξυπνη μονο οταν εισαι 14.
Λαθος.
Υποθετω πως εχω κ εγω πραγματα να σκοτωσω μεσα μου.Βασικα,ειναι μπερδεμενη η κατασταση.Τα χω σκοτωσει ολα.Δεν θυμαμαι αν ηταν το οινοπνευμα,η το γεγονος οτι δυστυχως ωριμαζω και αφηνω το ντραμα(Αληθεια,οταν ωριμαζεις γινεσαι αναισθητη καριολα?Η μονο σε εμενα ετυχε αυτο?).Τελοσπαντων,εχω κατι μικρο που προσπαθω να σκοτωσω,αλλα δεν ψοφαει το γαμημενο.Παροτι ξυπναω σχεδον καθε μερα με χανγκοβερ-ειδικα τα πρωινα,νιωθω σαν να χω παθει τροφικη δηλητηριαση.Οπως το κοβω,πιο ευκολα θα ψηθουν τα σπλαχνα μου απο το αλκοολ,παρα αυτο.Εχουμε και κριση και τα ναρκωτικα ειναι ακριβα.(Ελατε,τρεξτε ολοι να γραψετε ποσο μαλακω ειμαι ,ποσο ασχημα ειναι αυτα που λεω.Μετα μπειτε στη φουστα της μαμας σας ,διοτι εγω γραφω,και γραφω οτι θελω,κ αν θελω να πω οτι οποιος εχει μεγαλα βυζια εχει τζαμπα ναρκωτικα,θα το πω.Κανενα απο εσας τα βλαμμενα δεν θα με λογοκρινει,στη τελικη να πατε να γαμηθειτε να στρωσετε)
Αυτο που προσπαθω επιμονα να πω..
Γαμα το.
ΜΗ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΥΣΤΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΗΛΙΘΙΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ.ΑΝ ΤΗ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΛΕΞΗ θα βγαλω σπυρακια παντου.Δεν ειναι ο ερωτας ετσι ,ειδικα σ αυτη την ηλικια.Ο ερωτας ειναι σκατενιο πραμα ρε.Υπουλο,ισοπεδωτικο,εθισμος.Βρωμικο.Ταπεινωτικο και σκετη ξεφτυλα.Χιλιες φορες στεναχωρια και δυο-τρεις χαρα(που δεν κραταει και πολυ).
Πισω στο θεμα μας,γιατι νυσταζω κιολα.Οσοι με διαβαζετε πιο συχνα ,θα εχετε ισως καταλαβει οτι 1.απεκτησα ζωη 2.ειναι αρκετα ευχαριστη και ηρεμη.Ασε που χαιρομαι τελικα με το σχολειο.Ειναι σαν να εχω μια μικρη,δικη μου πραγματικοτητα,ολοδικη μου,καταδικη μου,δεν τη ξερει σχεδον κανεις.Οπως και να χει,το προβλημα ειναι οτι εχω πεσει σε τελμα,αγαπητα μου παιδια.(που λεει ο λογος.)Δεν μπορω να γραψω,διοτι ειμαι χαρουμενη και πληρης(σαν γαλα).Η μιζερια,η γκρινια και τα ρεστα με εχουν,δυστυχως η ευτυχως,εγκαταλειψει.Σας ευχαριστω για τα βιουζ,τα σχολια,τις υπεροχες αποψεις σας,αλλα δυστυχως εμπνευση παπαλα,ασε που οσο πιεζομαι δεν γραφω και τιποτα καλο.Φυσικα το μπλογκ θα το αφησω ανοιχτο,θα περιμενω μεχρι να ξαναγαμηθει η ζωη μου για να μπορεσω να παραω τιποτα της προκοπης,η ισως καποια μερα μου σκασει καμια τρελη εμπνευση και γραψω κανενα βιβλιο.Μεχρι τοτε,οχι αντιο,αλλα
Καιιιιι καπως ετσι ειναι η ζωη μου τωρα τελευταια.
(Η Αναστασια ειμαι εγω,ενημερωτικα.Και οχι,δεν κατουραω ορθια συνηθως.)
Παντα πιστευα οτι η κλισε ατακα "Γιατι πινεις""Γιατι εχω πραγματα μεσα μου που πρεπει να σκοτωσω" ειναι υπερεκτιμημενη και εξυπνη μονο οταν εισαι 14.
Λαθος.
Υποθετω πως εχω κ εγω πραγματα να σκοτωσω μεσα μου.Βασικα,ειναι μπερδεμενη η κατασταση.Τα χω σκοτωσει ολα.Δεν θυμαμαι αν ηταν το οινοπνευμα,η το γεγονος οτι δυστυχως ωριμαζω και αφηνω το ντραμα(Αληθεια,οταν ωριμαζεις γινεσαι αναισθητη καριολα?Η μονο σε εμενα ετυχε αυτο?).Τελοσπαντων,εχω κατι μικρο που προσπαθω να σκοτωσω,αλλα δεν ψοφαει το γαμημενο.Παροτι ξυπναω σχεδον καθε μερα με χανγκοβερ-ειδικα τα πρωινα,νιωθω σαν να χω παθει τροφικη δηλητηριαση.Οπως το κοβω,πιο ευκολα θα ψηθουν τα σπλαχνα μου απο το αλκοολ,παρα αυτο.Εχουμε και κριση και τα ναρκωτικα ειναι ακριβα.(Ελατε,τρεξτε ολοι να γραψετε ποσο μαλακω ειμαι ,ποσο ασχημα ειναι αυτα που λεω.Μετα μπειτε στη φουστα της μαμας σας ,διοτι εγω γραφω,και γραφω οτι θελω,κ αν θελω να πω οτι οποιος εχει μεγαλα βυζια εχει τζαμπα ναρκωτικα,θα το πω.Κανενα απο εσας τα βλαμμενα δεν θα με λογοκρινει,στη τελικη να πατε να γαμηθειτε να στρωσετε)
Αυτο που προσπαθω επιμονα να πω..
Γαμα το.
ΜΗ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΥΣΤΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΗΛΙΘΙΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ.ΑΝ ΤΗ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΛΕΞΗ θα βγαλω σπυρακια παντου.Δεν ειναι ο ερωτας ετσι ,ειδικα σ αυτη την ηλικια.Ο ερωτας ειναι σκατενιο πραμα ρε.Υπουλο,ισοπεδωτικο,εθισμος.Βρωμικο.Ταπεινωτικο και σκετη ξεφτυλα.Χιλιες φορες στεναχωρια και δυο-τρεις χαρα(που δεν κραταει και πολυ).
Πισω στο θεμα μας,γιατι νυσταζω κιολα.Οσοι με διαβαζετε πιο συχνα ,θα εχετε ισως καταλαβει οτι 1.απεκτησα ζωη 2.ειναι αρκετα ευχαριστη και ηρεμη.Ασε που χαιρομαι τελικα με το σχολειο.Ειναι σαν να εχω μια μικρη,δικη μου πραγματικοτητα,ολοδικη μου,καταδικη μου,δεν τη ξερει σχεδον κανεις.Οπως και να χει,το προβλημα ειναι οτι εχω πεσει σε τελμα,αγαπητα μου παιδια.(που λεει ο λογος.)Δεν μπορω να γραψω,διοτι ειμαι χαρουμενη και πληρης(σαν γαλα).Η μιζερια,η γκρινια και τα ρεστα με εχουν,δυστυχως η ευτυχως,εγκαταλειψει.Σας ευχαριστω για τα βιουζ,τα σχολια,τις υπεροχες αποψεις σας,αλλα δυστυχως εμπνευση παπαλα,ασε που οσο πιεζομαι δεν γραφω και τιποτα καλο.Φυσικα το μπλογκ θα το αφησω ανοιχτο,θα περιμενω μεχρι να ξαναγαμηθει η ζωη μου για να μπορεσω να παραω τιποτα της προκοπης,η ισως καποια μερα μου σκασει καμια τρελη εμπνευση και γραψω κανενα βιβλιο.Μεχρι τοτε,οχι αντιο,αλλα
εις το επανιδείν
Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου 2012
Καθε γυναικα κρυβει μια μεγαλη πουτανα μεσα της.
Ας πουμε οτι εσυ ξυπνησες τη δικη μου.
"Μπορω να γαμησω οποια γκομενα θελω"ειπες.Ναι,δεν διαφωνουσα.Αλλα εγω μπορουσα να γαμησω εσενα.Μπορουσα οποιαδηποτε στιγμη.Φωναζες σεξ απο χιλιομετρα.Τους ηξερα τους γκομενους σαν εσενα,τους ηξερα πολυ καλα.Και τους απεφευγα ακομη καλυτερα.Οσο μπορουσα τουλαχιστον.Καμια φορα,δοκιμαζα τις αντοχες μου.Αλλες,μεσα στη βαρεμαρα και την αηδια για την ιδια μου τη ζωη,επεφτα με τα μουτρα.Σαν τις εντομα τη νυχτα,που τσακιζονται με δυναμη πανω στις πηγες φωτος.
"Δεν θα σε πηδηξει κανεις σαν εμενα ομως.Τη καυλα που χω μαζι σου δεν θα τη ξεπερασει κανεις.2 χρονια μωρη καριολα,2 γαμημενα χρονια.Περνουσα μπροστα σου και εβλεπα τη περιφρονηση στο υφος σου.Σου μιλουσα και δεν απαντουσες πανω απο 3 λεξεις.Γιατι ρε?Επειδη δεν ημουν σαν εσενα?Και τωρα που εγινα τι καταλαβες?Τωρα θα σε τελειωσω εγω.Εγω,θα ειμαι το τελος σου,θα σε κανω να μετανιωσεις ακομα και τον αερα που αναπνεεις"
"Για να κανεις εσυ το καπριτσιο σου μας χαλασες ολους κωλοπρεζου.Τωρα δεν μιλαω καν με τη κολλητη μου ,εξαιτιας σου.Ελπιζω τα ρουθουνια σου να ματωσουν τοσο ωστε να αδειασεις μεσα σου απο αιμα,οσο αδεια εισαι σαν ανθρωπος"
"Σε πειραζει που δεν εχεις φιλους?Εσυ τους αλλαζεις σαν τα πουκαμισα"
Ας πουμε οτι εσυ ξυπνησες τη δικη μου.
"Μπορω να γαμησω οποια γκομενα θελω"ειπες.Ναι,δεν διαφωνουσα.Αλλα εγω μπορουσα να γαμησω εσενα.Μπορουσα οποιαδηποτε στιγμη.Φωναζες σεξ απο χιλιομετρα.Τους ηξερα τους γκομενους σαν εσενα,τους ηξερα πολυ καλα.Και τους απεφευγα ακομη καλυτερα.Οσο μπορουσα τουλαχιστον.Καμια φορα,δοκιμαζα τις αντοχες μου.Αλλες,μεσα στη βαρεμαρα και την αηδια για την ιδια μου τη ζωη,επεφτα με τα μουτρα.Σαν τις εντομα τη νυχτα,που τσακιζονται με δυναμη πανω στις πηγες φωτος.
"Δεν θα σε πηδηξει κανεις σαν εμενα ομως.Τη καυλα που χω μαζι σου δεν θα τη ξεπερασει κανεις.2 χρονια μωρη καριολα,2 γαμημενα χρονια.Περνουσα μπροστα σου και εβλεπα τη περιφρονηση στο υφος σου.Σου μιλουσα και δεν απαντουσες πανω απο 3 λεξεις.Γιατι ρε?Επειδη δεν ημουν σαν εσενα?Και τωρα που εγινα τι καταλαβες?Τωρα θα σε τελειωσω εγω.Εγω,θα ειμαι το τελος σου,θα σε κανω να μετανιωσεις ακομα και τον αερα που αναπνεεις"
"Για να κανεις εσυ το καπριτσιο σου μας χαλασες ολους κωλοπρεζου.Τωρα δεν μιλαω καν με τη κολλητη μου ,εξαιτιας σου.Ελπιζω τα ρουθουνια σου να ματωσουν τοσο ωστε να αδειασεις μεσα σου απο αιμα,οσο αδεια εισαι σαν ανθρωπος"
"Σε πειραζει που δεν εχεις φιλους?Εσυ τους αλλαζεις σαν τα πουκαμισα"
Σάββατο 4 Αυγούστου 2012
Εγω και το εγω μου.
Αλλοι κανονες,αλλο παιχνιδι.Απαγορευονται τα χτυπηματα κατω απο το στηθος.Απαγορευεται να χανω.
Γιατι στη τελικη,ολοι πονεμενα,πληγωμενα πλασματα ειμαστε.Το θεμα ειναι,ποιος το κρυβει καλυτερα.
Γιατι στη τελικη,ολοι πονεμενα,πληγωμενα πλασματα ειμαστε.Το θεμα ειναι,ποιος το κρυβει καλυτερα.
Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012
Harder,faster,forever fucking after
Η αλλιως,μερικες ευχες πιανουν.Οπως η παραπανω,στα 16α γενεθλια μου.
Το να νιωθεις τοσο απελπισμενος,να πνιγεσαι.Μια απο αυτες τις νυχτες η αποψινη.Πνιγμενη απο την ανθρωπινη παρουσια,αλλα ταυτοχρονα αποζητωντας τη συντροφια της.
Να παψω να υποκρινομαι,γαμωτη.Δεν μπορω να υποκρινομαι αλλο.Μολις τελειωσαμε ενα μπουκαλι αλκοολ και η Κ σηκωθηκε να φυγει.Πριν βηματισει προς την εξωπορτα,ζητησα να μου αφησει 2-3 τσιγαρα και να μου γεμισει το ποτηρι λιγο ακομη.Θα ναι δυσκολο βραδυ.
Κ ομως,δεν ξερω,δεν μπορω να το κανω καθολου πια αυτο,οι λεξεις μιας μεθυσμενης,η απλα μια τελειωτικη λυση,μια φωνη παραπανω ,λιγη λυσσα,λιγος εγωισμος,δεν μπορω αλλο να κρυβομαι,δεν μπορω....Μη με βαζετε να διαλεγω,δωστε μου ενα αδιεξοδο και θα συμβιβαστω,δωστε μου πονο και θα τον αντεξω,ειμαι δυνατη εγω,μη μ αφηνετε ελευθερη,δεν ειναι καλο,δεν ειναι πρεπον,δεν το χω συνηθισει.Δωστε μου ενα κομπο στο λαιμο,δωστε μου εμπαθεια,δωστε μου κακια,δωστε μου ηττα,βαρεθηκα να κερδιζω,βαρεθηκα να ζω ετσι,πνιγομαι,πνιγομαι,πνιγομαι τοσο.Σιχαθηκα.
Απο το παραθυρο στο δωματιο μου,δεν μπορω να δω τη πανσεληνο.Την κρυβει η απεναντι πολυκατοικια.Εχει ωραια πορτοκαλια φωτα και πρασινους κισσους.Ειναι κ αυτο ωραιο θεαμα ομως.Φοβαμαι πως μια μερα θα ξυπνησω και θα χω χασει ολα τα φεγγαρια γιατι κοιταζα..τα νυχια μου.Δεν ειμαι ετοιμη να εφυγω,ισως να μην ειμαι ποτε,το μονο που χω σιγουρο ειναι τουφες απο μαλλια και ενα τασακι γεματο γοπες,τοσο δυνατη,τοσο ξεχειλιζω,τοσα ακομη να μαθω,να κανω.Που δεν εχουν σημασια.
Το να νιωθεις τοσο απελπισμενος,να πνιγεσαι.Μια απο αυτες τις νυχτες η αποψινη.Πνιγμενη απο την ανθρωπινη παρουσια,αλλα ταυτοχρονα αποζητωντας τη συντροφια της.
Να παψω να υποκρινομαι,γαμωτη.Δεν μπορω να υποκρινομαι αλλο.Μολις τελειωσαμε ενα μπουκαλι αλκοολ και η Κ σηκωθηκε να φυγει.Πριν βηματισει προς την εξωπορτα,ζητησα να μου αφησει 2-3 τσιγαρα και να μου γεμισει το ποτηρι λιγο ακομη.Θα ναι δυσκολο βραδυ.
Κ ομως,δεν ξερω,δεν μπορω να το κανω καθολου πια αυτο,οι λεξεις μιας μεθυσμενης,η απλα μια τελειωτικη λυση,μια φωνη παραπανω ,λιγη λυσσα,λιγος εγωισμος,δεν μπορω αλλο να κρυβομαι,δεν μπορω....Μη με βαζετε να διαλεγω,δωστε μου ενα αδιεξοδο και θα συμβιβαστω,δωστε μου πονο και θα τον αντεξω,ειμαι δυνατη εγω,μη μ αφηνετε ελευθερη,δεν ειναι καλο,δεν ειναι πρεπον,δεν το χω συνηθισει.Δωστε μου ενα κομπο στο λαιμο,δωστε μου εμπαθεια,δωστε μου κακια,δωστε μου ηττα,βαρεθηκα να κερδιζω,βαρεθηκα να ζω ετσι,πνιγομαι,πνιγομαι,πνιγομαι τοσο.Σιχαθηκα.
Απο το παραθυρο στο δωματιο μου,δεν μπορω να δω τη πανσεληνο.Την κρυβει η απεναντι πολυκατοικια.Εχει ωραια πορτοκαλια φωτα και πρασινους κισσους.Ειναι κ αυτο ωραιο θεαμα ομως.Φοβαμαι πως μια μερα θα ξυπνησω και θα χω χασει ολα τα φεγγαρια γιατι κοιταζα..τα νυχια μου.Δεν ειμαι ετοιμη να εφυγω,ισως να μην ειμαι ποτε,το μονο που χω σιγουρο ειναι τουφες απο μαλλια και ενα τασακι γεματο γοπες,τοσο δυνατη,τοσο ξεχειλιζω,τοσα ακομη να μαθω,να κανω.Που δεν εχουν σημασια.
Τρίτη 10 Ιουλίου 2012
η ποιηση ειναι ενα χτυπημα στη καρδια,ενα καρπουζι χωρις κουκουτσια
πρεπει να γραφω ετσι
για να με διαβασετε.
για να χω αναγνωστες.
τωρα κοπιαρουμε ολοι τον μπουκοφσκι
γιατι εγινε μοδα
εγω διαβασα μπουκοφσκι στα 14
γλυψτε το ανυπαρκτο καυλι μου
γινομαι και εγω χιπστερ
παω να ονειρευτω
εχε γεια καημενε κοσμε
για να με διαβασετε.
για να χω αναγνωστες.
τωρα κοπιαρουμε ολοι τον μπουκοφσκι
γιατι εγινε μοδα
εγω διαβασα μπουκοφσκι στα 14
γλυψτε το ανυπαρκτο καυλι μου
γινομαι και εγω χιπστερ
παω να ονειρευτω
εχε γεια καημενε κοσμε
Τρίτη 3 Ιουλίου 2012
Αηδια.Πραγματικη αηδια.Τιποτα δεν αλλαξε,ολα χειροτερα πηγαν.Σε μισω,σε μισω,σας μισω,μας μισω,ολοι καναμε λαθη,ολοι παιξαμε λαθος,λαθος επιλογες,ολα λαθος.
Ισως τελικα,πρεπει να παρω την κατασταση στα χερια μου.Δεν νιωθω ετοιμη,ποτε δεν ενιωσα.Δεν εκτιμησα οσα κερδισα,κοιταζα παντα τα στραβα και τωρα...τωρα κοιταω πισω μου με νοσταλγια.Τα παλια γινονται νεα και τα νεα παλια,η κατασταση μενει στασιμη και εγω ειμαι παντα στο σημειο μηδεν.Αγχος,λυπη,χαρα,αγχος,λυπη,χαρα,αγχος,λυπη,χαρα και μια Αναστασια καπου εκει να τρελαινεται.
Ισως τελικα,πρεπει να παρω την κατασταση στα χερια μου.Δεν νιωθω ετοιμη,ποτε δεν ενιωσα.Δεν εκτιμησα οσα κερδισα,κοιταζα παντα τα στραβα και τωρα...τωρα κοιταω πισω μου με νοσταλγια.Τα παλια γινονται νεα και τα νεα παλια,η κατασταση μενει στασιμη και εγω ειμαι παντα στο σημειο μηδεν.Αγχος,λυπη,χαρα,αγχος,λυπη,χαρα,αγχος,λυπη,χαρα και μια Αναστασια καπου εκει να τρελαινεται.
Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012
Καποιος ειπε τη λεξη γαμησι.Μου ανεβηκε το στομαχι στο μετωπο,τοση πολλη αναγουλα και αηδια.
Τσαφ.
Οσοι γνωρισα,αγαπησα και δεθηκα εγιναν χιπστερς.
Τσαφ.
Το φαι που εχω διπλα μου επισης μου προκαλει αναγουλα,μυριζει σαν σαπισμενο.Ειναι απ'εξω,κ αυτο που με εκνευριζει πιο πολυ ειναι πως η γευση του θα ειναι τοσο καλη,οσο και η βρωμα που αναδυει.
Τσαφ
Θεε μου,τελικα υπαρχουν κ αλλοι αντιπαθητικοι ανθρωποι που τους αρεσει να τους πηδανε με στραπον σ αυτη τη πολη.Και το ξερα απο τοτε που τον ειχα πρωτοδει οτι κατι δεν παει καλα μαζι του.Απ την αλλη ισως να φταιει που ειναι φυσικος πορτοκαλοκοκκινομαλλης.
Τσαφ
Πρεπει επιτελους να γραψω το διηγημα για τα πρεζακια,απο περσυ δεν το χω δουλεψει καθολου
Τσαφ
Μαλακα παλι σωστη βγηκα,πολυ καυλα γευση εχει αυτο το φαι.
Τσαφ
Απορω γιατι ακομα οι ανθρωποι σοκαρονται με τα κλασσικα πλεον αστικα θεαματα.Σημερα-καπου στο Συνταγμα κοντα ημασταν-και ενω περπατουσαμε,βλεπουμε εναν γερο,κ ενα ζευγαρακι να εχουν μαζευτει γυρω απο μια κοπελα που φαινοταν νεκρη,στο απεναντι πεζοδρομιο,σωριασμενη σε ενα πεζουλακι,και μαλιστα εξω απο κυριλε μαγαζι.Αφου ανταλλαξαμε 2 κουβεντες με την Ελισαβετ,πεισαμε την Ελενη να περασουμε τον δρομο ωστε να παμε να δουμε τι παιζει.
Πλησιασαμε και ο γερος μας κανει "πρεπει να κανουμε κατι αν εχει πεθανει"
Ναι φιλε,δεν θα το πιστεψεις,αλλα μου περασε και μενα απο το μυαλο οτι ισως αν εχει προβλημα πρεπει να καλεσουμε το 166.Δεν ηρθα απλα να τη χαζεψω λες και ειναι κανα εκθεμα σε μουσειο.
"Τη ξερετε?"ρωτησα την κοπελα απο το ζευγαρακι.Μου εγνεψε οχι φρικαρισμενη.
Καλα μανταμ,δεν σε ρωτησα και αν ολοκληρωσες.
"Γιατι μαζευομαστε γυρω της σαν τυπικοι Αθηναιοι"ρωτησε η Ελενη.Ηταν απολυτως σωστη.
Ειδικα εφ οσον η ημιλιποθυμη τυπισσα ανεπνεε,ροχαλιζε και...κοιμοταν.Λιγα δευτερολεπτα μετα,αναδυθηκε απο τον υπνο.Εγνεψα στα κοριτσια να φυγουμε.Το ζευγαρι συνεχισε να μενει εκει,ακινητο και να κοιταζει ,απραγο.
Ο κοσμος νομιζει πως μπορει να κανει κατι?Κατι παραπανω?Η οτι η γυναικα θα ξυπνησει και θα χαρει πολυ να τους δει απο πανω της.Οτι μπορουν να καταλαβουν τη δυστυχια,απο τον ομορφο τους πλανητη,να τι μου τη σπαει.Επειδη εσυ εχεις τον ελεγχο στη ζωη σου,νομιζεις οτι ειναι ευκολο να εφαρμοσεις τη πρακτικη σου και στους υπολοιπους η να την εφαρμοσουν αυτοι.Μαλακες.
Καποια στιγμη θα γραψω κατι ερωτικο.
Αυτη η μαλακια εχει τζατζικι.Ενθουσιαστικα λιγο.Νιωθω σαν να ανοιγω κιντερ πασχαλινο αυγο.
Τσαφ.
Οσοι γνωρισα,αγαπησα και δεθηκα εγιναν χιπστερς.
Τσαφ.
Το φαι που εχω διπλα μου επισης μου προκαλει αναγουλα,μυριζει σαν σαπισμενο.Ειναι απ'εξω,κ αυτο που με εκνευριζει πιο πολυ ειναι πως η γευση του θα ειναι τοσο καλη,οσο και η βρωμα που αναδυει.
Τσαφ
Θεε μου,τελικα υπαρχουν κ αλλοι αντιπαθητικοι ανθρωποι που τους αρεσει να τους πηδανε με στραπον σ αυτη τη πολη.Και το ξερα απο τοτε που τον ειχα πρωτοδει οτι κατι δεν παει καλα μαζι του.Απ την αλλη ισως να φταιει που ειναι φυσικος πορτοκαλοκοκκινομαλλης.
Τσαφ
Πρεπει επιτελους να γραψω το διηγημα για τα πρεζακια,απο περσυ δεν το χω δουλεψει καθολου
Τσαφ
Μαλακα παλι σωστη βγηκα,πολυ καυλα γευση εχει αυτο το φαι.
Τσαφ
Απορω γιατι ακομα οι ανθρωποι σοκαρονται με τα κλασσικα πλεον αστικα θεαματα.Σημερα-καπου στο Συνταγμα κοντα ημασταν-και ενω περπατουσαμε,βλεπουμε εναν γερο,κ ενα ζευγαρακι να εχουν μαζευτει γυρω απο μια κοπελα που φαινοταν νεκρη,στο απεναντι πεζοδρομιο,σωριασμενη σε ενα πεζουλακι,και μαλιστα εξω απο κυριλε μαγαζι.Αφου ανταλλαξαμε 2 κουβεντες με την Ελισαβετ,πεισαμε την Ελενη να περασουμε τον δρομο ωστε να παμε να δουμε τι παιζει.
Πλησιασαμε και ο γερος μας κανει "πρεπει να κανουμε κατι αν εχει πεθανει"
Ναι φιλε,δεν θα το πιστεψεις,αλλα μου περασε και μενα απο το μυαλο οτι ισως αν εχει προβλημα πρεπει να καλεσουμε το 166.Δεν ηρθα απλα να τη χαζεψω λες και ειναι κανα εκθεμα σε μουσειο.
"Τη ξερετε?"ρωτησα την κοπελα απο το ζευγαρακι.Μου εγνεψε οχι φρικαρισμενη.
Καλα μανταμ,δεν σε ρωτησα και αν ολοκληρωσες.
"Γιατι μαζευομαστε γυρω της σαν τυπικοι Αθηναιοι"ρωτησε η Ελενη.Ηταν απολυτως σωστη.
Ειδικα εφ οσον η ημιλιποθυμη τυπισσα ανεπνεε,ροχαλιζε και...κοιμοταν.Λιγα δευτερολεπτα μετα,αναδυθηκε απο τον υπνο.Εγνεψα στα κοριτσια να φυγουμε.Το ζευγαρι συνεχισε να μενει εκει,ακινητο και να κοιταζει ,απραγο.
Ο κοσμος νομιζει πως μπορει να κανει κατι?Κατι παραπανω?Η οτι η γυναικα θα ξυπνησει και θα χαρει πολυ να τους δει απο πανω της.Οτι μπορουν να καταλαβουν τη δυστυχια,απο τον ομορφο τους πλανητη,να τι μου τη σπαει.Επειδη εσυ εχεις τον ελεγχο στη ζωη σου,νομιζεις οτι ειναι ευκολο να εφαρμοσεις τη πρακτικη σου και στους υπολοιπους η να την εφαρμοσουν αυτοι.Μαλακες.
Καποια στιγμη θα γραψω κατι ερωτικο.
Αυτη η μαλακια εχει τζατζικι.Ενθουσιαστικα λιγο.Νιωθω σαν να ανοιγω κιντερ πασχαλινο αυγο.
Δευτέρα 18 Ιουνίου 2012
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)