Θανατος(?)

κοψε τις.κοψε τις.κοψε τις.
κοψε τις.κοψε τις.
κοψε τις.
κοψε τις.
ΚΟΨΕ ΤΙΣ.



Κοψε τις.


 Σε ποιον να το πω και να με ακουσει.Σε ποιον να το πω και να με πιστεψει.Σε ποιον να το πω και να το καταλαβει.Κανεις δεν θα καταλαβει,κανεις.

Μια για την γκομενα του φιλου σου που τον κερατωσε μαζι σου.
Μια επειδη ο φιλος σου σε εμπιστευοταν
Μια επειδη σε ακουμπησε με τα βρωμικα χερια του
Μια γιατι εισαι τοσο αχρηστη που ουτε να φασωσεις μια γκομενα της προκοπης δεν μπορεις
Μια για τις φιλες σου που δεν τους λες ολη την αληθεια.
Μια γιατι,δεν ξερεις γιατι,αλλα θες,καθε βραδυ.
Μια γιατι ντρεπεσαι να παραδεχτεις τα συναισθηματα σου.
Μια γιατι χιωσες τον γκομενο που γουσταρεις και τα γαμησες ολα.
Μια γιατι ειναι ωραιο.
Μια γιατι γκομενιζεις και δεν σου αξιζει.
Μια για τα ποτα που σε κερασαν σημερα στο μπαρ.
Μια γιατι ειχες πει πως θα σταματησεις.
Μια γιατι εισαι ακομη εδω.
Μια γιατι δεν προσπαθεις.
Ειναι ωραιο,ειναι τοσο ωραιο
Μια γιατι γουσταρεις το φυτο.
Μια επειδη ντρεπεσαι να το πεις.
Μια γιατι δεν νιωθεις τιποτα για κανεναν.
Μια ακομη γιατι δεν ξερεις.
Μια που εδωσες ακομη ελπιδες στον αλλον τον κακομοιρη που σ αγαπαει κ εσυ παιζεις μαζι του
Μια για να τελειωσουν ολα.

 Ισως να ναι η ιδεα μου,αλλα το δωματιο μου εχει μαζεψει ολη αυτη τη θλιψη των τελευταιων χρονων,και τωρα πλαναται στην ατμοσφαιρα.Ειναι αποπνικτικη,και θελω να ξεφυγω επιτελους.
 Χρονια τωρα ημουν βολεμενη στην αρρωστια που ειχα δημιουργησει γυρω μου και με τυλιγε σαν μανδυας,αλλα δεν το εκανα.Δεν ηθελα να το κανω?Δεν μπορουσα να το κανω?Δεν ειχα τη δυναμη να το κανω?Θα αργησω να καταλαβω.Οταν εισαι μεσα σε μια κατασταση αρκετο καιρο,δεν μπορεις να δεις τι πραγματικα συμβαινει ουτε γυρω σου,ουτε μεσα στον κλοιο που σε σφιγγει.
 Ελεγα ψεματα λοιπον.Στους γυρω μου αρχικα,αλλα μετα στον εαυτο μου.Και τα πιστευα.Οταν σε καταδικαζεις σε μια αιωνια παρανοια,ειναι αναποφευκτο να μην πιστεψεις την πραγματικοτητα που εσυ ο ιδιος χτιζεις.Ηταν για καλο.Νομιζω δηλαδη.
 Η δυναμη μου δεν θα επρεπε να'ναι να κρυβω τον πονο τοσο καλα."Φαινεσαι τοσο ευτυχισμενη,πρεπει να σου πανε ολα τελεια".Απο καποιο σημειο και μετα νομιζα πως ημουν ευτυχισμενη.Ειλικρινα,σχεδον το πιστευα καποιες φορες.Το λαθος μου ηταν οτι περιμενα τον χρονο να γιατρεψει τις πληγες μου.Απεφευγα με ελιγμους τα πραγματικα μου προβληματα,αντι να τα λυσω.Τα πετουσα στην ακρη αντι να τα αντιμετωπισω.
 Κατεπνιγα καθε συναισθημα μου,για να μην νιωθω.Απεφευγα τους ανθρωπους και εμενα μονη μου οσο περισσοτερο μπορουσα.Σε περιπτωση που περνας δυσκολα,δεν εχεις χρονο ουτε αντοχες να χτιζεις φιλιες η σχεσεις.Οι αλλοι πρεπει να σε στηριζουν,κ ειναι πραγματικα ψυχοφθορο και για τους δυο.Εφτασα σε επιπεδο να μην πνιγω μονο τη θλιψη μου αλλα και τη χαρα μου.
 Οταν αρχισα να βγαζω την θλιψη μου,αρρωστησα τον μονο ανθρωπο που ηθελε να σηκωσει τα βαρη της μαζι μου,που μου ειχε υποσχεθει πως θα ηταν εκει να τα μοιραστουμε.Τις λιγες στιγμες που εφυγε απο κοντα μου τον μισησα,επειδη καταλαβα πως τον αγαπουσα.Με μολυνε.Κ εγω τον μολυνα στη τελικη.Τον εκανα αρρωστο σαν εμενα.Τον εκανα να μισει τον εαυτο του.Μακαρι να μπορουσα να με μισησω και για αυτο.Μακαρι να μπορουσα να με μισησω βασικα.Θα εκανα μια προσπαθεια να βελτιωθω καπως.Αλλα δεν νιωθω τυψεις για τιποτα απ οσα κακα εχω κανει,και ειναι πολλα.
( Οριστε λοιπον,που εγραψα και για σενα.Ξερεις τι λενε,οταν καποιος γραφει για σενα,ενα κομματι σου μενει αθανατο.Μου εγραψες εσυ το τραγουδι σου.Να το λοιπον,το δικο σου κομματι.Απ τη πρωτη μερα που σε γνωρισα,η ζωη μου εγινε καλυτερη.Εχω κατι ομορφο να θυμαμαι απ αυτον τον ενα χρονο μαζι σου.Γιατι ημουν πραγματικα μαζι σου ακομα κ οταν ημασταν χωρια.Ησουν η δευτερη εφηβεια μου,με τη καλη της πλευρα.)
 Και μετα,απεκτησα φιλους.Αληθινους φιλους.Ειναι υπεροχο.
Ελπιζω μια μερα να ξεφυγω απ ολο αυτο.Νιωθω πως η μερα αυτη ειναι κοντα.

but hate will give you meaning and make you feel again

 Ελευθερια λοιπον.Να σπας καθε ειδους δεσμα ,συναισθηματικα και μη.Να εισαι ελευθερος.Μου χε λειψει αυτη η αισθηση.Γιατι δεν ειναι το συστημα που με ενοχλει,ουτε η πιεση.Μ ενοχλει το μυαλο μου.Απο εκει ξεκινανε ολα.
 Λενε πως για να αλλαξεις τη ζωη σου πρεπει να αλλαξεις τον τροπο που σκεφτεσαι.
 Μαλακιες,δεν θελω να αλλαξω τιποτα τετοιο.
Απλα για μια ακομη φορα διαλυω τον κοσμο που εχω φτιαξει στο κεφαλι μου.Χτιζω εναν νεο,μεχρι επιτελους να ειμαι και σωματικα ελευθερη,οχι μονο ψυχικα.Φτιαχνω μια νεα μοναξια,δικη μου,κατα-δικη μου,ενα μεταλλικο κουκουλι.Μια μοναξια στερεη και παγωμενη,μια μοναξια της γωνιας,της γειτονιας.
 Δεν θυμωνω με κανεναν,παρα μονο με τον εαυτο μου,που ποτε δεν μαθαινει απο τα λαθη του.

Θολα ματια.Ζαλαδα.Αναγουλα.Διπλωθηκα στα δυο.Προσπαθησα να το απωθησω,να κανω εστω εμετο.Μπας και νιωσω καλυτερα.Αλλα ματαια.
 Μαλλον ειμαι καταδικασμενη να κραταω οτι δεν μου αρεσει μεσα μου.
 Με κομμενη ανασα,και επειδη καποιος περαστικος κοντοσταθηκε και με στραβοκοιταξε -τι στο διαολο,σε στενο στα εξαρχεια ειμαστε φιλε,τι περιμενεις να δεις ας πουμε- σηκωθηκα και συνεχισα την διαδρομη μου.Περιμενα πως απο στιγμη σε στιγμη θα λιποθυμησω.
 Να μου το θυμηθεις δεν θα ζησω για πολυ,σκεφτομουν.Τουλαχιστον δεν θα με δω να αποτυγχανω.



 Εβαλα τα χερακια μου,κ εβγαλα τα ματακια μου.Πανω στον ζηλο μου να κανω οτι καλυτερο,τα χαλασα ολα.
  Αντε γαμησου κ εσυ και η ομπρελα σου κ εγω μαζι που πιστεψα σε μας.

ανιλ

" Δεν ειναι πολυ ατυχα τα περιστερια?Λες και καποιος τα καταραστηκε.Εχουν φτερα και μπορουν να πεταξουν,αλλα δεν εχουν που να πανε"


 2/2//2013 λοιπον,κ εγω προσπαθω να βαλω τις σκεψεις μου σε ταξη,ενω παραλληλα,νιωθω να αιμορραγω.
 Σαββατο λοιπον,κ εγω ξερναω τη ψυχη μου.Εδω που τα λεμε,αυτο συμβαινει αρκετες μερες τωρα,αλλα υποθετω πως ειτε ειχα παραπανω ψυχη απ οτι πιστευα,ειτε,λογω ελπιδας,ξερναω αργα και βασανιστικα
 Μια ακομη μερα λοιπον,μια ακομη μερα μιας εβδομαδας,ενος μηνα,μιας ζωης,ενος ανθρωπου που βλακωδως,συνεχιζει να παλευει με νυχια και με δοντια να κρατησει τη πιστη του.Τη πιστη του σε κατι,αγνωστο το τι,σε κατι καλυτερο ισως,που μπορει να μην ερθει ποτε.Γαμημενο κλισε.

 2 ατομα που δεν θα προλαβουν να ζησουν.2 ατομα που δεν θα προλαβουν να δουν τι ομορφος που ηταν ο ουρανος σημερα,καθως ο ηλιος εδυε.2 ατομα που δεν θα αποκτησουν ποτε φιλους,δεν θα περασουν ποτε μεσημερια στο πατωμα ενος σπιτιου να ανοιγουν την ψυχη τους σε αλλους.2 ατομα που δεν θα κανουν ποτε βουτια στη θαλασσα.2 ατομα που δεν θα ερωτευτουν.2 ατομα που δεν τα θελησε κανεις.2 ατομα που δεν θα μαθουν ποτε τι σημαινει αγαπη.

 2 ατομα που ισως να μην πληγωθουν ποτε,να μη ραγισει τη καρδια τους τιποτα,μα τι λεω,τα εχουν ηδη προδωσει.

 Τελικα,μαλλον η δυστυχια δεν σταματα ποτε.Απλα καποια στιγμη τη συνηθιζεις.

It's the disease that we crave

 Κουραση.Εξαντληση.Παραιτηση.

 Το πρωι ολα ειναι ομορφα.Η πραγματικη μαχη,ερχεται το βραδυ.Η μαχη με τον εαυτο σου δηλαδη.Βλεπεις,περα απο την πνευματικη κουραση,ερχεται να σε αποτελειωσει και η σωματικη.
 Και δεν εχεις κανεναν εκεινη την ωρα.Η ισως δεν θες να χεις.Ξαπλωνεις πανω στη μοκετα και αναπνεεις,λες και ειναι το πιο σημαντικο πραγμα του κοσμου,αυτη η αναπνοη να σε κραταει στα πλαισια της λογικης.
 Ολα αυτα τα γιατι.

 Γιατι σε μενα-Γιατι τωρα-Γιατι ποναει τοσο-Γιατι παλι-Γιατι τοσα χρονια-Γιατι τοσο αρρωστα-Γιατι οχι-Γιατι εγω-Γιατι ετσι-Γιατι ποτε δεν αλλαζει τιποτα

 Η σκεψη του θανατου,το ποσο κοντα ειναι ανα πασα στιγμη σε ολους μας,ερχεται να με σμπαραλιασει για μια ακομη φορα,να με κανει να νιωσω τρομο και ριγος,ενοχες που αναλωνομαι σε τετοιες ασημαντες νυχτες.

 Στο μεταξυ,νιωθω την απολυτη αηδια.Ενα κυμα αηδιας βασικα.Ανεβαινει απο το στομαχι μου και κατακλυζει το μυαλο μου με εικονες.Θελω να γδαρω το ιδιο μου το δερμα για να μην το νιωθω τοσο μολυσμενο,τοσο βρωμικο,να φυγει αυτη η απελπισια και η απεχθεια.Κριμα που δεν ειναι χαραγμενη στο πετσι μου αλλα στο μυαλο μου.Αυτη τη φορα,δεν σκοπευω να κανω τιποτα για αυτο.Δεν εχω καν το κουραγιο.

 Ζω για τη στιγμη που αφου ολα,παντα,εχουν τοσο φριχτη εξελιξη,θα ερθει και η μερα που θα γινει το αντιθετο.Θα ειναι ολα ευτυχισμενα,πραγματικα ευτυχισμενα,οχι απλα χαρουμενα,μαζι και εγω.Εκτος...εκτος αν ανθρωποι σαν εμενα,δεν ειναι φτιαγμενοι για να ναι ευτυχισμενοι.

 Τουλαχιστον,αυριο θα ναι μια υπεροχη μερα.

Καποια πραγματα,εχουν μια σιγουρη καταληξη.
Και καποια πραγματα,δεν μπορεις να τα αποφυγεις.



Δεν μπορω να το κανω.Συγγνωμη.

 Γυρισα απο την δουλεια.Σχεδον τρεχοντας.12 ωρες στο ποδι.Ανοιξα το σπιτι.Πεταξα τα πραγματα μου κατω.Ετρεξα να αναψω θερμοσιφωνα.Μεχρι να ζεσταθει το νερο,ετοιμασα κατι να φαω.Εβγαλα το ουισκι απο το ντουλαπι με τα ποτα.Ειχα και ενα παρτυ να παω.Καθως καθομουν πανω απο το ματι της κουζινας,καταλαβα τι δεν πηγαινε καλα.

 Ολα χανουν με σταθερους ρυθμους, ολο και πιο πολυ το νοημα τους.


 Ας τρεξουμε λιγο τον χρονο,και ας επικεντρωθουμε στις 7 το πρωι που η παρεα ειχε σπασει και γυρνουσα απο το παρτυ στο σπιτι μαζι με τη Μαρ.Ειχαμε πιασει κουβεντουλα.Ημουν απολυτως εξουθενωμενη,πονουσαν τα ποδια μου απο τη δουλεια και τον χορο,και εκεινης της ειχε φυγει ο πατος απο το παπουτσι (εφταιγε το ξεφαντωμα).Συζητουσαμε γενικα για ζευγαρια,μιας και οι δυο μας εχουμε περιπου την ιδια αποψη για τις σχεσεις,οντας φορεβερ αλοουν-ελευθερες.Καποια στιγμη,αγνωστο το πως,ηρθε στη συζητηση το θεμα ενος ζευγαριου με το οποιο καναμε παρεα και το οποιο προσφατα ετοιμαζοταν για γαμο,αλλα ,εντελως ξαφνικα,ολα εσπασαν,χαλασαν,γαμηθηκαν.Αρχικα,κανενας μας δεν μπορουσε να το πιστεψει.Μετα,οταν τα πραγματα εγιναν χειροτερα,απλα εμεινα βουβη και αναυδη να παρακολουθω το δραμα το οποιο ειχα σχεδον ζησει στο παρελθον,στη τελευταια του πραξη.Υστερα ,η συνεχεια προβλεπομενη.Ναρκωτικα,κλαμματα,φωνες,καταχρησεις,αυτοκτονικες τασεις και δεν συμαζευεται.Δυστυχως,δεν ειμαστε ολοι το ιδιο δυνατοι,οποτε αναρωτιομασταν που θα φτασει αυτη η κατασταση.Ευτυχως,αυτη η απιστευτη κατασταση με εκανε να θυμηθω το σκληρο περιβλημα με το οποιο εχω τυλιξει τον χαρακτηρα μου,και να συνελθω,αφου τελοσπαντων,τι το συζηταμε,ο ερωταςς και τα συναισθηματα ειναι για τον πουτσο.
 Ξαφνικα ομως,ενιωσα να με ρουφαει μια μαυρη τρυπα.Σχεδον με κατακλυσε οδυνη.
 Πες μου,ειπα στη Μαρ,περιμενες να συμβει κατι τετοιο σ αυτους?Πιστευα πως θα ηταν μαζι για πολυ καιρο ακομη.
 Κ ολο τετοια βλεπω να γινονται,ομως αν ισχυει αυτο,που παμε?
 Σε τι θα εχουμε πιστη?Δεν μπορω να πιστεψω σε τιποτα πια,και φοβαμαι να νιωσω.Ξεχνω σιγα-σιγα οσα ιδανικα,ονειρα και αξιες ειχα.



 Μα δεν θελω η ζωη μου να ναι ετσι.Δεν θελω να φτασω 30,και μεχρι τοτε να δουλευω,να βγαινω,να σκαλωνω με τυπους και μετα να ξενερωνω,να μου γαμανε τη ψυχη καθε φορα που ανοιγομαι,να ειμαι μια μηχανη που απλα ζει,δεν υπαρχει ουσιαστικα και μετα να ψοφησω και να φανε το κουφαρι μου τα σκουλικια,να περνανε απο τον ταφο μου,μια ακομη νεκρη μεσα σε τοσους αλλους,που απλα εζησε και αυτο ηταν ολο.Κατι πρεπει να γινει.Κατι θα γινει.Η απλα θα με φαει η πραγματικοτητα.

Ραντομνες

Αλλωστε,ειναι παραπανω απο προφανες οτι μεχρι και τα συναισθηματα,τα εχει αντικαταστησει η γιατονπουτσοσυνη σας.
 Η μαλλον "μας",αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.
 Μ αρεσει να γαμιεμαι,αλλα πιθανοτατα,μ αρεσει πιο πολυ να γαμαω.


 Τοσα μα τοσα χρονια αναπτυξης,και το μονο που κυνηγαμε ειναι χρυσος και πολυτιμοι λιθοι,που στη τελικη εμεις τους δωσαμε αξια.Κατι σαν τις μαιμουδες ενα πραγμα,που εκστασιαζονται βλεποντας γυαλιστερα αντικειμενα.Δεν το λεω για να τονισω την αγαπησιαρικη πλευρα του θεματος-ισα ισα που μου προκαλει αηδια οτιδηποτε χαριτωμενο η γλυκουλι.Απλα,να,ειναι που ειμαστε αξιοθρηνητοι.

 Τωρα τελευταια σκεφτομαι διαφορα,ειδικα για την ζωη και τον θανατο.Ξερω πως ειναι πολυ αργα,η και πολυ νωρις για να καιω τα λιγα κυτταρα που μου εχουν απομεινει σε τετοια θεματα,αλλα η προοπτικη του να σαπισω κατω απ την γη δεν με ενθουσιαζει.Καθολου.


 Παραλληλα,ειμαι βυθισμενη σε μια δινη δευτερης εφηβειας,με οτι αυτο συνεπαγεται.Ειμαι ξανα 14 και ψαχνω να βρω το ποια ειμαι.

Τιποτα δεν μπορει να με βλαψει πια.


 Μια απο αυτες τις μερες,πιστεψα πως δεν θα πεθανω.Ποτε.

ορεβουαρ

Η Αναστασια ειναι ζαντα,λιωμα,τυφλα.Η Αναστασια θελει πιπι.Η Αναστασια μπαινει στις τουαλετες ενος μπαρ στο Γκαζι,που ειναι γνωστες για τις στρωσεις βρωμιας τους και τις πολυαριθμες ερωτικες περιπτυξεις που εξελισονται καθε σαββατο εκει.Η Αναστασια αηδιαζει απο την κατασταση της τουαλετας,και μεσα στο οινο-πνευματωδες μυαλο της,αποφασιζει πως δεν της λειπει τιποτα απο το να γινει ενας βαρβατος αντρας,επομενως ειναι αποφασισμενη να κατουρισει ορθια.Κατεβαζει το μικροσκοπικο της σορτς,βαζει στοχο και αρχιζει,ομως ετσι μεθυσμενη οπως ειναι,ζαλιζεται,παραπαταει,και το πολυτιμο χρυσο υγρο πιτσιλιεται στις τρεσσες της.


Καιιιιι καπως ετσι ειναι η ζωη μου τωρα τελευταια.
(Η Αναστασια ειμαι εγω,ενημερωτικα.Και οχι,δεν κατουραω ορθια συνηθως.)
 Παντα πιστευα οτι η κλισε ατακα "Γιατι πινεις""Γιατι εχω πραγματα μεσα μου που πρεπει να σκοτωσω" ειναι υπερεκτιμημενη και εξυπνη μονο οταν εισαι 14.
 Λαθος.
 Υποθετω πως εχω κ εγω πραγματα να σκοτωσω μεσα μου.Βασικα,ειναι μπερδεμενη η κατασταση.Τα χω σκοτωσει ολα.Δεν θυμαμαι αν ηταν το οινοπνευμα,η το γεγονος οτι δυστυχως ωριμαζω και αφηνω το ντραμα(Αληθεια,οταν ωριμαζεις γινεσαι αναισθητη καριολα?Η μονο σε εμενα ετυχε αυτο?).Τελοσπαντων,εχω κατι μικρο που προσπαθω να σκοτωσω,αλλα δεν ψοφαει το γαμημενο.Παροτι ξυπναω σχεδον καθε μερα με χανγκοβερ-ειδικα τα πρωινα,νιωθω σαν να χω παθει τροφικη δηλητηριαση.Οπως το κοβω,πιο ευκολα θα ψηθουν τα σπλαχνα μου απο το αλκοολ,παρα αυτο.Εχουμε και κριση και τα ναρκωτικα ειναι ακριβα.(Ελατε,τρεξτε ολοι να γραψετε ποσο μαλακω ειμαι ,ποσο ασχημα ειναι αυτα που λεω.Μετα μπειτε στη φουστα της μαμας σας ,διοτι εγω γραφω,και γραφω οτι θελω,κ αν θελω να πω οτι οποιος εχει μεγαλα βυζια εχει τζαμπα ναρκωτικα,θα το πω.Κανενα απο εσας τα βλαμμενα δεν θα με λογοκρινει,στη τελικη να πατε να γαμηθειτε να στρωσετε)
 Αυτο που προσπαθω επιμονα να πω..
 Γαμα το.
 ΜΗ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΥΣΤΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΑ ΗΛΙΘΙΑ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ.ΑΝ ΤΗ ΞΑΝΑΚΟΥΣΩ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΛΕΞΗ θα βγαλω σπυρακια παντου.Δεν ειναι ο ερωτας ετσι ,ειδικα σ αυτη την ηλικια.Ο ερωτας ειναι σκατενιο πραμα ρε.Υπουλο,ισοπεδωτικο,εθισμος.Βρωμικο.Ταπεινωτικο και σκετη ξεφτυλα.Χιλιες φορες στεναχωρια και δυο-τρεις χαρα(που δεν κραταει και πολυ).
 Πισω στο θεμα μας,γιατι νυσταζω κιολα.Οσοι με διαβαζετε πιο συχνα ,θα εχετε ισως καταλαβει οτι 1.απεκτησα ζωη 2.ειναι αρκετα ευχαριστη και ηρεμη.Ασε που χαιρομαι τελικα με το σχολειο.Ειναι σαν να εχω μια μικρη,δικη μου πραγματικοτητα,ολοδικη μου,καταδικη μου,δεν τη ξερει σχεδον κανεις.Οπως και να χει,το προβλημα ειναι οτι εχω πεσει σε τελμα,αγαπητα μου παιδια.(που λεει ο λογος.)Δεν μπορω να γραψω,διοτι ειμαι χαρουμενη και πληρης(σαν γαλα).Η μιζερια,η γκρινια και τα ρεστα με εχουν,δυστυχως η ευτυχως,εγκαταλειψει.Σας ευχαριστω για τα βιουζ,τα σχολια,τις υπεροχες αποψεις σας,αλλα δυστυχως εμπνευση παπαλα,ασε που οσο πιεζομαι δεν γραφω και τιποτα καλο.Φυσικα το μπλογκ θα το αφησω ανοιχτο,θα περιμενω μεχρι να ξαναγαμηθει η ζωη μου για να μπορεσω να παραω τιποτα της προκοπης,η ισως καποια μερα μου σκασει καμια τρελη εμπνευση και γραψω κανενα βιβλιο.Μεχρι τοτε,οχι αντιο,αλλα

εις το επανιδείν

 

 Καθε γυναικα κρυβει μια μεγαλη πουτανα μεσα της.
 Ας πουμε οτι εσυ ξυπνησες τη δικη μου.


 "Μπορω να γαμησω οποια γκομενα θελω"ειπες.Ναι,δεν διαφωνουσα.Αλλα εγω μπορουσα να γαμησω εσενα.Μπορουσα οποιαδηποτε στιγμη.Φωναζες σεξ απο χιλιομετρα.Τους ηξερα τους γκομενους σαν εσενα,τους ηξερα πολυ καλα.Και τους απεφευγα ακομη καλυτερα.Οσο μπορουσα τουλαχιστον.Καμια φορα,δοκιμαζα τις αντοχες μου.Αλλες,μεσα στη βαρεμαρα και την αηδια για την ιδια μου τη ζωη,επεφτα με τα μουτρα.Σαν τις εντομα τη νυχτα,που τσακιζονται με δυναμη πανω στις πηγες φωτος.


 "Δεν θα σε πηδηξει κανεις σαν εμενα ομως.Τη καυλα που χω μαζι σου δεν θα τη ξεπερασει κανεις.2 χρονια μωρη καριολα,2 γαμημενα χρονια.Περνουσα μπροστα σου και εβλεπα τη περιφρονηση στο υφος σου.Σου μιλουσα και δεν απαντουσες πανω απο 3 λεξεις.Γιατι ρε?Επειδη δεν ημουν σαν εσενα?Και τωρα που εγινα τι καταλαβες?Τωρα θα σε τελειωσω εγω.Εγω,θα ειμαι το τελος σου,θα σε κανω να μετανιωσεις ακομα και τον αερα που αναπνεεις"

"Για να κανεις εσυ το καπριτσιο σου μας χαλασες ολους κωλοπρεζου.Τωρα δεν μιλαω καν με τη κολλητη μου ,εξαιτιας σου.Ελπιζω τα ρουθουνια σου να ματωσουν τοσο ωστε να αδειασεις μεσα σου απο αιμα,οσο αδεια εισαι σαν ανθρωπος"

 "Σε πειραζει που δεν εχεις φιλους?Εσυ τους αλλαζεις σαν τα πουκαμισα"