Υπαρχουν 3 κατηγοριες ανθρωπων:αυτοι που δεν ξερουν πως ειναι μονοι και δεν θα το ανακαλυψουν,αυτοι που ξερουν πως ειναι μονοι και εχουν μαθει να ζουν μ αυτο,και αυτοι που βρισκονται καπου στο μεταιχμιο,και ενω ξερουν πως ειναι μονοι ,κλεινουν τα ματια στην αληθεια,και ψαχνουν περαστικες φιλιες και περαστικες αγκαλιες
Εσυ παντα ηθελες να ανηκεις στη στη 2η κατηγορια,αλλα δυστυχως ανηκες στην τριτη.Γιατι δεν επαψες ποτε να ελπιζεις πως οι ανθρωποι δεν θα παψουν να σε εγκαταλειπουν,οπως εκαναν παντα.Ακομα χειροτερα,πιστευες οτι τουλαχιστον θα ειχαν λιγη αξιοπρεπεια και θα επαυαν να σου λενε ψεματα.
Αρχιδια.
Κ επειδη δεν επαψες ποτε να χεις υψηλες προσδοκιες,μονιμως πληγωνοσουν.Αλλα απεκτησες ανοσια απο καποιο σημειο και μετα.Ηξερες τι θα συμβει στο τελος,αλλα ισως ειχες αναγκη για ανθρωπινη επικοινωνια,ισως δεν μπορουσες να αντεξεις τη μοναξια.Κ ετσι,καθε φορα που εκλαιγε καποιος,η ακομα κ οταν εκλαιγες εσυ,σκεφτοσουν απο μεσα σου οτι σε κανενα 3μηνο θα τα θυμασαι αυτα και θα γελας.Επαψες να δινεις σημασια ακομα και στον πονο.Η οποτε απογοητευοσουν,σκεφτοσουν πως ολα αυτα δεν εχουν καμια σημασια,πως η ζωη ειναι μικρη και μπορει αυριο να σε πατησει αυτοκινητο και να πεθανεις,οποτε πρεπει να προχωρισεις.
Σιγα-σιγα βρηκες τη λυση,σε καθε κομματι που εσπαγε μεσα σου, εβρισκες ενα αλλο να το αντικαταστησεις.Γεμισες ετσι προσωρινους γκομενους,προσωρινους φιλους και δεν εκτιμησες ποτε τα ατομα που προσπαθησαν να σταθουν διπλα σου,γιατι ηξερες οτι καποια στιγμη θα εφευγαν κ αυτα,οποτε απεφυγες να δεθεις μαζι τους.Εβαλες εναν βασικο κανονα στη ζωη σου,να μη νιωσεις ποτε παραπανω πραγματα για οποιονδηποτε απο οσα νιωθει αυτος για σενα,και παροτι καθε φορα δεν τον τηρουσες,σιγα-σιγα βελτιωνοσουν,και πληγωνοσουν καθε φορα και λιγοτερο.Πλεον δεν γεμιζες στεναχωρια,αλλα αγανακτηση.Και ηρθε η μερα που επαψες να νιωθεις,και οτι ειχε απομεινει μεσα σου ηταν ο εγωισμος σου
Κυριακή 26 Ιουνίου 2011
Παρασκευή 24 Ιουνίου 2011
Hello stranger
Say anything you like to me!You can't hate me more than I hate myself -Noone loves you like me.Noone -You have no idea how worthless you make me feel -I'm so close to saying fuck it and giving up- So much has suffered your heart.How can you still be willing to stay?-Being with you was the only time I've ever been happy-Protect me from what I want-You are being lied to-I love everything about you that hurts-Other people will always let you down-I won't let you close enough to hurt me-Human beings will always betray you-I live in constant fear that some woman might steal you away from me-I was so important to you,then someone better came along-How you hurt yourself on the outside,to kill the thing on the inside-I don't want to say goodbye to people anymore-I could never hurt you like you hurt me-Please don't tell anyone how I live-I remember everyone that leaves-Pain made me change-Nothing good ever stays with me.Absolutely nothing-Your soul is poisoned
Τετάρτη 22 Ιουνίου 2011
with the decadance you suffer every night
"Κ ειναι που τιποτα δεν με κραταει πια σ αυτη τη πολη.Δεν ειναι οτι σταματησα να την αγαπαω.Απλα σταματησα να πιστευω στους ανθρωπους της.Γιατι τελικα,η πλειοψηφια ειναι τα ιδια χαλια.Το ανθρωπινο ειδος τα 3 τελευταια χρονια δεν εχει σταματησει να με απογοητευει ουτε στιγμη."
Θυμοταν ξεκαθαρα οτι πριν 3 μηνες,παλι ειχε κανει αυτη τη συζητηση.Ηταν φθινωπορο,κραταγε ενα red bull στο χερι.Ο καιρος ηταν μουντος,το τοπιο γκριζο,αλλα η λιγοστη πρασιναδα σ εκεινο το πολυαγαπημενο παρκο εκανε καπως καλυτερη την ατμοσφαιρα.
Κοιταζε τα γκριζα σπιτι διπλα της,και ενιωθε οι τοιχοι τους να ερχονται πιο κοντα.Πνιγοταν.Πνιγοταν πολυ.Ενιωθε πικραμενη,και προδομενη απ ολους και ολα.Ηθελε να ξεκινησει μια νεα ζωη,να κανει μια νεα αρχη,να ξεχασει οτι δυσαρεστο της ειχε συμβει,να παψει να κανει κακο στον εαυτο της.
Η φιλη της,η Κ.την κοιτουσε μια με κατανοηση,μια με απορια.Παλι καλα που ηταν αρκετα εξυπνη κοπελα,ωστε να καταλαβει τι εννοουσε,ομως δεν τα ειχε ζησει.Ακομα θυμοταν το βλεμμα της παρολαυτα.
Υστερα απο τρεις μηνες,ενιωσε παλι πως πνιγεται.Αυτη τη φορα,τα ατομα γυρω της ειχαν συμπεριφερθει οπως ακριβως περιμενε-μετρια.Ουτε ασχημα,ουτε πολυ ομορφα.Τουλαχιστον αυτος ηταν ακομα εκει,δεν την αφησε ουτε λεπτο,οτι κ αν γινοταν.Κ ας μην τους καταλαβαινε κανεις.
Εκεινος ηταν ενταξει απεναντι της,παντα κοντα της,κ αυτη σαν ανταλαγμα τον αγαπουσε με εναν αρρωστημενο τροπο,που ουτε εκεινη δεν καταλαβαινε.
Απλα ηθελε να ναι καλα και τιποτα αλλο,αλλα αυτες οι εκρηξεις θυμου της ....
Ομως αυτη ηταν ετοιμη να ανοιξει τα φτερα της.Το μελλον της ανοιγοταν μπροστα της,οι δρομοι ηταν ανοιχτοι και τα σκυλια δεμενα που λεει και ο λαος.Ειχε ονειρα,και τα εβλεπε ενα ενα να πραγματοποιουνται,ηταν τοσο νεα ,ηταν σαν να της χαριζαν τον κοσμο ,να της τον εδιναν στα χερια,να της ελεγαν παιξε,ειναι γυαλιστερος και πολυχρωμος,απλα προσεχε μην τον σπασεις,ειναι ευθραυστος
Ισως να ειχαν δικιο οι δικοι της,σκεφτοταν.Ισως να πρεπε να φυγει μονιμα πλεον απο αυτη τη χωρα.Κατα βαθος ομως,καπου μεσα της φοβοταν.Φοβοταν το αγνωστο.Δεν της αρεσαν οι αλλαγες,καποτε ειχε βολευτει στη ζωη της,ομως τωρα ηθελε να κανει μια νεα αρχη,το ηθελε τοσο πολυ.
Θα πηγαινε σε καποια αλλη χωρα,δεν θα μιλουσε σχεδον σε κανεναν και θα δουλευε σκληρα για να πετυχει αυτα που ηθελε.Αυτο ηταν το σχεδιο της.
επρεπε να φυγει.πνιγοταν.επρεπε να φυγει.
Θυμοταν ξεκαθαρα οτι πριν 3 μηνες,παλι ειχε κανει αυτη τη συζητηση.Ηταν φθινωπορο,κραταγε ενα red bull στο χερι.Ο καιρος ηταν μουντος,το τοπιο γκριζο,αλλα η λιγοστη πρασιναδα σ εκεινο το πολυαγαπημενο παρκο εκανε καπως καλυτερη την ατμοσφαιρα.
Κοιταζε τα γκριζα σπιτι διπλα της,και ενιωθε οι τοιχοι τους να ερχονται πιο κοντα.Πνιγοταν.Πνιγοταν πολυ.Ενιωθε πικραμενη,και προδομενη απ ολους και ολα.Ηθελε να ξεκινησει μια νεα ζωη,να κανει μια νεα αρχη,να ξεχασει οτι δυσαρεστο της ειχε συμβει,να παψει να κανει κακο στον εαυτο της.
Η φιλη της,η Κ.την κοιτουσε μια με κατανοηση,μια με απορια.Παλι καλα που ηταν αρκετα εξυπνη κοπελα,ωστε να καταλαβει τι εννοουσε,ομως δεν τα ειχε ζησει.Ακομα θυμοταν το βλεμμα της παρολαυτα.
Υστερα απο τρεις μηνες,ενιωσε παλι πως πνιγεται.Αυτη τη φορα,τα ατομα γυρω της ειχαν συμπεριφερθει οπως ακριβως περιμενε-μετρια.Ουτε ασχημα,ουτε πολυ ομορφα.Τουλαχιστον αυτος ηταν ακομα εκει,δεν την αφησε ουτε λεπτο,οτι κ αν γινοταν.Κ ας μην τους καταλαβαινε κανεις.
Εκεινος ηταν ενταξει απεναντι της,παντα κοντα της,κ αυτη σαν ανταλαγμα τον αγαπουσε με εναν αρρωστημενο τροπο,που ουτε εκεινη δεν καταλαβαινε.
Απλα ηθελε να ναι καλα και τιποτα αλλο,αλλα αυτες οι εκρηξεις θυμου της ....
Ομως αυτη ηταν ετοιμη να ανοιξει τα φτερα της.Το μελλον της ανοιγοταν μπροστα της,οι δρομοι ηταν ανοιχτοι και τα σκυλια δεμενα που λεει και ο λαος.Ειχε ονειρα,και τα εβλεπε ενα ενα να πραγματοποιουνται,ηταν τοσο νεα ,ηταν σαν να της χαριζαν τον κοσμο ,να της τον εδιναν στα χερια,να της ελεγαν παιξε,ειναι γυαλιστερος και πολυχρωμος,απλα προσεχε μην τον σπασεις,ειναι ευθραυστος
Ισως να ειχαν δικιο οι δικοι της,σκεφτοταν.Ισως να πρεπε να φυγει μονιμα πλεον απο αυτη τη χωρα.Κατα βαθος ομως,καπου μεσα της φοβοταν.Φοβοταν το αγνωστο.Δεν της αρεσαν οι αλλαγες,καποτε ειχε βολευτει στη ζωη της,ομως τωρα ηθελε να κανει μια νεα αρχη,το ηθελε τοσο πολυ.
Θα πηγαινε σε καποια αλλη χωρα,δεν θα μιλουσε σχεδον σε κανεναν και θα δουλευε σκληρα για να πετυχει αυτα που ηθελε.Αυτο ηταν το σχεδιο της.
επρεπε να φυγει.πνιγοταν.επρεπε να φυγει.
Forever friends (L)(L)(L)
Οταν ημουν μικρουλα,αυθαδης,ξεροκεφαλη με ξανθιες μπουκλιτσες και τσαχπινικο υφος,και τραγικα γλωσσου(πραγμα που ισχυει και τωρα,αλλα δεν το γραφω γιατι μου χαλαει την εισαγωγη) η καλη μου η μανουλα μου ελεγε οτι οι γονεις μας,ειναι οι καλυτεροι μας φιλοι(το ιδιο μου ελεγε ο πατερας μου,αλλα εκεινος ηταν πιο απολυτος και ελεγε οτι οι μονοι μου φιλοι ειναι οι γονεις μου-εκδοχη που δεν μου αρεσε και απλα αγνοουσα.) Εγω χτυπιομουνα ομως οτι εμενα οι φιλοι μου Μ ΑΓΑΠΑΝΕ,θα παμε να ζησουμε μαζι στο υπεροχο ,γεματο σκυλακια και παπαγαλους σπιτι μας,θα μεινουμε φιλοι για ΠΑΝΤΑ.
Κουνια που με κουναγε.Στην κυριολεξια.
(τωρα που το σκεφτομαι,ισως απο εκει μου εμεινε η φοβια για τις λεξεις σ αγαπαω και για παντα.Γαμημενα κωλοπαιδα.)
Μεγαλωνοντας συνειδητοποιησα οτι οι φιλοι ειναι ανθρωποι,και καθολου ιδανικοι οπως τους ειχα στο μυαλο μου.Βεβαια ,ανθρωποι ειμαστε ολοι μας και λαθη κανουμε.Αναρωτιεμαι ομως γιατι τα δικα μου λαθη περιοριζονται σε θαψιμο,και οχι πουστιες.(ναι,εχω κανει μια φορα πουστια σε φιλο,αλλα ηταν πειμπακ για οσα μου εχει κανει και καλα να παθει,πραγματικα το αξιζε-ακομα κ αν δεν το κανα επιτηδες και το θεωρω πουστια μονο και μονο γιατι δεν το μετανιωσα.Παντως οταν ο αλλος σε συγχωρει 4049004 φορες,δεν ειναι μαλακας.Απλα καλος ανθρωπος.Εσυ φταις ,που σαι μουνοπανο.)
Και για το θαψιμο,οτι εχω πει το εχω πει και μπροστα τους.Μονο δυο φιλες μου δεν εχω θαψει ποτε,και αυτο γιατι με αντιμετωπιζαν με μπεσα.(Λ.-Σ.)
Συνεχιζω λοιπον.Απλα με τον καιρο καταλαβα πως μερικα πραγματα ειναι μεσα στην ανθρωπινη φυση.Πως μπορει οι φιλοι σου να ναι γαματοι,να ναι εκει για σενα στα δυσκολα,αλλα να εχουν ενα σωρο αλλα ελαττωματα.
Αναρωτιεμαι λοιπον πως ατομα με τα οποια εχουμε περασει τοσα μαζι μπορεσαν ετσι ευκολα να διαγραψουν τα αισθηματα τους για μενα(και δεν μιλαω για γκομενους τωρα,γκετ σιριους).Πως εβαλαν τα δικα τους κομπλεξ και ανασφαλειες πανω απο μας.Και δεν ειναι οτι εγινε μια φορα και τελος,γιατι εγω παντα συγχωρω.Ισως να μαι μαλακας,ισως να μαι κοροιδο,ισως απλα να πιστευω πως μερικα πραγματα δεν μπορεις να τα ελεγχεις διαρκως.ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ Ο ΑΛΛΟΣ ΡΕ ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙ 3,4,5,6 ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΟΥΣΤΙΕΣ,ΘΕΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΑΛΟΥΚΩΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗ ΚΑΠΑΚΙ.
οχι βρε,δεν βγαζω καθολου αχτι.
Απλα εγω δεν αποπειραθηκα ποτε να πληγωσω κανεναν σας ρε καθυστερια για να νιωσω εγω καλα.Κ αν το εκανα αθελα μου,ειχα τα αρχιδια να ζητησω συγγνωμη και να μην το ξανακανω.Δεν καταλαβαινω λοιπον,πως γινεται να ζηλευετε τους φιλους σας.Πως γινεται οταν ανοιγεστε να τους λετε παπαριες του τυπου παντα εσενα προσεχαν πρωτο.Πως γινεται να πρσπαθειτε να τους παρετε οτι ποθουν γιατι ειστε μαλακισμενα με ψυχολογικα και ανασφαλιες και θελετε να νιωσετε πιο καλοι απ αυτους(αν ειστε τετοια κωλοζωα,στην προσπαθεια θα μεινετε).Πως γινεται να τους σαμποταρετε οταν για μια φορα,πανε να κανουν κατι αξιολογο στη ζωη τους.Πως γινεται να τους λετε τοσα πολλα ψεματα.Πως γινεται να τους κανετε περα ΕΝΩ ΣΑΣ ΕΚΑΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ,μονο και μονο γιατι θελετε νεες παρεες /νεο γκομενακι να πηδηξετε.Πως γινεται να τους αφηνετε να καταστρεφονται μπροστα σας,κ εσεις να μη λετε τιποτα.Πως γινεται ρε να τους κλεβετε την ευτυχια και μετα να τους τριβετε στα μουτρα την δικια σας υποτιθεμενη ευτυχια ,ΕΝΩ ΕΙΣΤΕ ΜΙΖΕΡΟΙ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ,απλα λετε ψεματα για να κανετε τον αλλο να νιωθει σκατα μπας και καλυψετε το κενο μεσα σας.Επειδη συγκριτικα με τον "κολλητο " σας,εσεις ειστε λιγοτερο μιζεροι,ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΓΑΜΗΣΑΤΕ ΤΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ.Πως γινεται ρε,ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΑ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΑΓΑΠΑΤΕ?Σε ατομα που μονο καλο σας εκαναν,κ ηταν παντα εκει για σας.
Αλλα ετσι ειναι μερικοι ανθρωποι πρωην αγαπες μου.Συγχωρουν ,αλλα δεν ξεχνανε.
Καιρο τωρα αλλωστε,τους τελειωσε η υπομονη και η καλοσυνη.Το θεμα εκδικηση φυσικα δεν παιζει,γιατι οταν αγαπουσες καποιον,ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ.Αλλωστε η καλυτερη εκδικηση,ειναι οτι ετσι οπως συμπεριφερεστε θα μεινετε μονοι πολυ συντομα.Και το κενο δεν καλυπτεται οχι απλα με μεικ απ,αλλα ουτε απο δανεικους γκομενους,ουτε απο στυλακια και ρουχα,ουτε απο κολακιες,ουτε απο τιποτα.Το κενο το καλυπτει η αγαπη που προφανως παντα σας στερουσαν,και οταν τη βρηκατε τη φτυσατε.Ισως τελικα να μη σας αξιζε ποτε.Τουλαχιστον η δικη μου.
(ΚΑΙ ΟΧΙ,δεν ειμαι αγια.Απλα ειμαι πιο υγιης απο σας.)
Κουνια που με κουναγε.Στην κυριολεξια.
(τωρα που το σκεφτομαι,ισως απο εκει μου εμεινε η φοβια για τις λεξεις σ αγαπαω και για παντα.Γαμημενα κωλοπαιδα.)
Μεγαλωνοντας συνειδητοποιησα οτι οι φιλοι ειναι ανθρωποι,και καθολου ιδανικοι οπως τους ειχα στο μυαλο μου.Βεβαια ,ανθρωποι ειμαστε ολοι μας και λαθη κανουμε.Αναρωτιεμαι ομως γιατι τα δικα μου λαθη περιοριζονται σε θαψιμο,και οχι πουστιες.(ναι,εχω κανει μια φορα πουστια σε φιλο,αλλα ηταν πειμπακ για οσα μου εχει κανει και καλα να παθει,πραγματικα το αξιζε-ακομα κ αν δεν το κανα επιτηδες και το θεωρω πουστια μονο και μονο γιατι δεν το μετανιωσα.Παντως οταν ο αλλος σε συγχωρει 4049004 φορες,δεν ειναι μαλακας.Απλα καλος ανθρωπος.Εσυ φταις ,που σαι μουνοπανο.)
Και για το θαψιμο,οτι εχω πει το εχω πει και μπροστα τους.Μονο δυο φιλες μου δεν εχω θαψει ποτε,και αυτο γιατι με αντιμετωπιζαν με μπεσα.(Λ.-Σ.)
Συνεχιζω λοιπον.Απλα με τον καιρο καταλαβα πως μερικα πραγματα ειναι μεσα στην ανθρωπινη φυση.Πως μπορει οι φιλοι σου να ναι γαματοι,να ναι εκει για σενα στα δυσκολα,αλλα να εχουν ενα σωρο αλλα ελαττωματα.
Αναρωτιεμαι λοιπον πως ατομα με τα οποια εχουμε περασει τοσα μαζι μπορεσαν ετσι ευκολα να διαγραψουν τα αισθηματα τους για μενα(και δεν μιλαω για γκομενους τωρα,γκετ σιριους).Πως εβαλαν τα δικα τους κομπλεξ και ανασφαλειες πανω απο μας.Και δεν ειναι οτι εγινε μια φορα και τελος,γιατι εγω παντα συγχωρω.Ισως να μαι μαλακας,ισως να μαι κοροιδο,ισως απλα να πιστευω πως μερικα πραγματα δεν μπορεις να τα ελεγχεις διαρκως.ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ Ο ΑΛΛΟΣ ΡΕ ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ ΣΕ ΣΥΓΧΩΡΕΙ 3,4,5,6 ΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΠΟΥΣΤΙΕΣ,ΘΕΣ ΕΝΑ ΚΑΛΟ ΠΑΛΟΥΚΩΜΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΟΒΟΤΟΜΗ ΚΑΠΑΚΙ.
οχι βρε,δεν βγαζω καθολου αχτι.
Απλα εγω δεν αποπειραθηκα ποτε να πληγωσω κανεναν σας ρε καθυστερια για να νιωσω εγω καλα.Κ αν το εκανα αθελα μου,ειχα τα αρχιδια να ζητησω συγγνωμη και να μην το ξανακανω.Δεν καταλαβαινω λοιπον,πως γινεται να ζηλευετε τους φιλους σας.Πως γινεται οταν ανοιγεστε να τους λετε παπαριες του τυπου παντα εσενα προσεχαν πρωτο.Πως γινεται να πρσπαθειτε να τους παρετε οτι ποθουν γιατι ειστε μαλακισμενα με ψυχολογικα και ανασφαλιες και θελετε να νιωσετε πιο καλοι απ αυτους(αν ειστε τετοια κωλοζωα,στην προσπαθεια θα μεινετε).Πως γινεται να τους σαμποταρετε οταν για μια φορα,πανε να κανουν κατι αξιολογο στη ζωη τους.Πως γινεται να τους λετε τοσα πολλα ψεματα.Πως γινεται να τους κανετε περα ΕΝΩ ΣΑΣ ΕΚΑΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ,μονο και μονο γιατι θελετε νεες παρεες /νεο γκομενακι να πηδηξετε.Πως γινεται να τους αφηνετε να καταστρεφονται μπροστα σας,κ εσεις να μη λετε τιποτα.Πως γινεται ρε να τους κλεβετε την ευτυχια και μετα να τους τριβετε στα μουτρα την δικια σας υποτιθεμενη ευτυχια ,ΕΝΩ ΕΙΣΤΕ ΜΙΖΕΡΟΙ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ,απλα λετε ψεματα για να κανετε τον αλλο να νιωθει σκατα μπας και καλυψετε το κενο μεσα σας.Επειδη συγκριτικα με τον "κολλητο " σας,εσεις ειστε λιγοτερο μιζεροι,ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΓΑΜΗΣΑΤΕ ΤΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ.Πως γινεται ρε,ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΑ ΣΕ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΑΓΑΠΑΤΕ?Σε ατομα που μονο καλο σας εκαναν,κ ηταν παντα εκει για σας.
Αλλα ετσι ειναι μερικοι ανθρωποι πρωην αγαπες μου.Συγχωρουν ,αλλα δεν ξεχνανε.
Καιρο τωρα αλλωστε,τους τελειωσε η υπομονη και η καλοσυνη.Το θεμα εκδικηση φυσικα δεν παιζει,γιατι οταν αγαπουσες καποιον,ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΕΙΣ.Αλλωστε η καλυτερη εκδικηση,ειναι οτι ετσι οπως συμπεριφερεστε θα μεινετε μονοι πολυ συντομα.Και το κενο δεν καλυπτεται οχι απλα με μεικ απ,αλλα ουτε απο δανεικους γκομενους,ουτε απο στυλακια και ρουχα,ουτε απο κολακιες,ουτε απο τιποτα.Το κενο το καλυπτει η αγαπη που προφανως παντα σας στερουσαν,και οταν τη βρηκατε τη φτυσατε.Ισως τελικα να μη σας αξιζε ποτε.Τουλαχιστον η δικη μου.
(ΚΑΙ ΟΧΙ,δεν ειμαι αγια.Απλα ειμαι πιο υγιης απο σας.)
Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011
Stardust
Ο stardust ειναι ο αντρας της ζωης μου,το μονο αρσενικο που μ αγαπαει.
Οταν με βλεπει παντα του φτιαχνει η διαθεση και εγω παντα εχω ενα δωρακι για αυτον.Το αγαπημενο του αντικειμενο ειναι το μπλε ελεφαντακι που του χαρισα οταν τον πρωτογνωρισα,παρ οτι εχει μια αντερκαβερ αγαπη στις μαυρες μου μπλουζες,ειδικα αυτες με το ανοιγμα μπροστα,γιατι οταν ειμαι λυπημενη ο stardust μου γλειφει τα βυζγια μπας και με κανει χαρουμενη
Επισης,ο καλος μου τα παει υπεροχα με τους γονεις και τους φιλους μου και μισει απιστευτα τους εντονους θορυβους,οπως εγω.Βλεπουμε μαζι παιδικα και εκεινος κοιταζει εμενα,το αληθινο καρτουν,ισως γιατι φοραω μια στεκα με τα αυτια της χελοου κιτι.Καμια φορα,οταν τρωω Mac Donalds μοιραζομαι το φαι μου μαζι του,κατι που δεν κανω ευκολα με αλλους αντρες,κ εκεινος εκτιμα απιστευτα τη χειρονομια μου.Οταν τον αγκαλιαζω,ξαπλωνει πανω μου και με κοιταζει με τα μεγαλα μαυρα του ματια.Αυτο με κανει να του τα συγχωρω ολα,ακομα και την απεχθεια που δειχνει στα παπουτσια μου και την δηλωνει με καθε τροπο.Βεβαια αυτο ειναι χαζο εκ μερους του,διοτι ξερει πως ειναι πιο σημαντικος για μενα απο ενα σωρο γοβες και πλατφορμες.
Κ ΑΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Ο ΣΤΑΡΝΤΑΣΤ,ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕ,ΕΝΤΑΞΕΙ?
Ισως να ναι η οδυνη λοιπον.Η ισως να ναι το γεγονος οτι εισαι παντα μονος,ακομα κ αν για λιγο καιρο ειχες την εντυπωση πως οχι.Η μηπως ειναι η μια καταστροφη μετα την αλλη που σε γονατιζουν?
Η μοναξια ειναι πολυ βαρυ πραγμα.Εσυ δεν ησουν που κατηγορουσες τους αλλους πως μια μερα θα πεθανουν μονοι αδειοι κ ερημοι?Προσεχε τι λες,γιατι γυριζει πισω.
Μετα απο τοσους μηνες,αυτη η πολη ξαναμικραινει πανω απο το κεφαλι μας,γινεται κοκκινη,γινεται προσευχη και εσυ πνιγεσαι και προσπαθεις να αναπνευσεις,να παρεις αερα,αλλα ματαια
Θα σε αναγνωρισει οπως εχεις γινει?Θα σταθει στη μεση του μηδεν,του πουθενα να σου κρατησει το χερι?Μπορει να τον εχεις αναγκη,αυτον και το προσωπο του,και τα τραγουδια του,και τις εικονες του
Αλλωστε κ εσυ δεν περασες ποτε απ αυτη τη γη,και δεν θα αφησεις το αποτυπωμα σου στα χρονια της
Η μοναξια ειναι πολυ βαρυ πραγμα.Εσυ δεν ησουν που κατηγορουσες τους αλλους πως μια μερα θα πεθανουν μονοι αδειοι κ ερημοι?Προσεχε τι λες,γιατι γυριζει πισω.
Μετα απο τοσους μηνες,αυτη η πολη ξαναμικραινει πανω απο το κεφαλι μας,γινεται κοκκινη,γινεται προσευχη και εσυ πνιγεσαι και προσπαθεις να αναπνευσεις,να παρεις αερα,αλλα ματαια
Θα σε αναγνωρισει οπως εχεις γινει?Θα σταθει στη μεση του μηδεν,του πουθενα να σου κρατησει το χερι?Μπορει να τον εχεις αναγκη,αυτον και το προσωπο του,και τα τραγουδια του,και τις εικονες του
Αλλωστε κ εσυ δεν περασες ποτε απ αυτη τη γη,και δεν θα αφησεις το αποτυπωμα σου στα χρονια της
Δευτέρα 13 Ιουνίου 2011
Υπάρχουν αμαρτίες που η ανάμνηση τους είναι πιο γοητευτική απο ότι η ίδια η πράξη
Κοιμησου μαζι μου σημερα.Οπως καναμε συνηθως.
Κανε τα πραγματα οπως παλια,αφου εσυ ολα τα μπορεις,ολα τα φτιαχνεις.
Βγαλε αυτη τη ξενη μυρωδια απο το δερμα μου και κανε με οπως πριν
Να γελαω,να κλαιω,να ποναω,να μη σε κοιταζω με αυτο το βλεμμα,να σε κοιταζω με θαυμασμο
Βαλε με ξανα στην κορυφη του κοσμου,το ξερω οτι μπορεις,ολοι το ξερουμε
Κανε με οπως ημουν παλια,κανε με οπως ημουν παλια,κανε με οπως ημουν παλια
Δωσε μου την ιδια θεληση για ζωη,γιατι τωρα η ζωη μου ειναι μαζι σου κ εκεινες τις ωρες χωρις εσενα ειναι νυχτα...
Ας βαψουμε παλι τα σεντονια κοκκινα,το πατωμα κοκκινο,το σπιτι κοκκινο,τη πολη κοκκινη
Κ ειναι που η ζωη μου εχει γινει ενα ματσο γυαλιστερα γυαλακια στα σκουπιδια.Ειναι που εχεις γινει αλλος ανθρωπος.
Ισως ειναι η ηδονη που με κραταει,ισως ειναι η βαρια ανασα σου στα αυτια μου,ο βρωμικος κοσμος που εχουμε φτιαξει οι δυο μας
Ισως να ναι που σ νοιαζομαι και με μισω ταυτοχρονα,ισως να ναι το κακο που μας κανω.
Ηρθες εσυ,με μαζεψες απο κατω απαλα και γεμισες ενα ενα τα κενα στη ψυχη μου.Και στο σωμα μου.
Σημερα εκατσα σ εκεινο το παγκακι και σκεφτομουν πως εισαι διπλα μου.Κ υστερα με σκεφτοσουν κ εσυ.Τρομακτικο.
Εγω ποτε.Εσυ?
Κανε τα πραγματα οπως παλια,αφου εσυ ολα τα μπορεις,ολα τα φτιαχνεις.
Βγαλε αυτη τη ξενη μυρωδια απο το δερμα μου και κανε με οπως πριν
Να γελαω,να κλαιω,να ποναω,να μη σε κοιταζω με αυτο το βλεμμα,να σε κοιταζω με θαυμασμο
Βαλε με ξανα στην κορυφη του κοσμου,το ξερω οτι μπορεις,ολοι το ξερουμε
Κανε με οπως ημουν παλια,κανε με οπως ημουν παλια,κανε με οπως ημουν παλια
Δωσε μου την ιδια θεληση για ζωη,γιατι τωρα η ζωη μου ειναι μαζι σου κ εκεινες τις ωρες χωρις εσενα ειναι νυχτα...
Ας βαψουμε παλι τα σεντονια κοκκινα,το πατωμα κοκκινο,το σπιτι κοκκινο,τη πολη κοκκινη
Κ ειναι που η ζωη μου εχει γινει ενα ματσο γυαλιστερα γυαλακια στα σκουπιδια.Ειναι που εχεις γινει αλλος ανθρωπος.
Ισως ειναι η ηδονη που με κραταει,ισως ειναι η βαρια ανασα σου στα αυτια μου,ο βρωμικος κοσμος που εχουμε φτιαξει οι δυο μας
Ισως να ναι που σ νοιαζομαι και με μισω ταυτοχρονα,ισως να ναι το κακο που μας κανω.
Ηρθες εσυ,με μαζεψες απο κατω απαλα και γεμισες ενα ενα τα κενα στη ψυχη μου.Και στο σωμα μου.
Σημερα εκατσα σ εκεινο το παγκακι και σκεφτομουν πως εισαι διπλα μου.Κ υστερα με σκεφτοσουν κ εσυ.Τρομακτικο.
Εγω ποτε.Εσυ?
Κυριακή 12 Ιουνίου 2011
But promises don't mean anything to anyone
Θα πιαστουμε απο αυτα που χανουμε και θα τα κοιταξουμε στα ματια.
Θα τους πουμε να μας περιμενουν λιγο γιατι δεν τελειωσε ακομα η δικη.
Γιατι δεν μας περιμενουν και φευγουν?Ακομα κ αν ετσι ειναι οι ανθρωποι
Μπορω να αραδιασω δεκαδες ονοματα και να νιωσω δεκαδες μυριωδιες σαν να ναι τωρα ολοι διπλα μου
Κριμα που πρεπει να κρυφτω ξανα,και ολα εξω να ναι τοσο ομορφα,ασε που δεν ξερω αν ειμαστε πια εσυ κ εγω
Ολος ο κοσμος ειναι εξω,μας περιμενει,μας τραβαει προς τα εξω να μας αγκαλιασει
Εγω ομως στεκομαι στις μυτες των ποδιων μου και κοιταζω τον ουρανο προς τα εξω-μπορεις να μη φοβασαι
Και οι μερες περνανε αργα και εκνευριστικα
Στον δρομο ομως μυριζει το φαγητο,μυριζουν τα σκουπιδια,μυριζουν τα φυτα,μυριζουν οι ανθρωποι,εμεις μονο μυριζουμε ο ενας τον αλλον
Ειναι απο αυτες τις μυρωδιες που σε τρυπανε και σε χαιδευουν
Δεν ξερω ποσο ακομα θα κρατιεμαι απο τα καγκελα του κρεβατιου μου,αλλωστε πονεσαν τα χερια μου
Βρεχει.
"αμα δεις την αλλη..πες της...πες της...αντιο."
Θα τους πουμε να μας περιμενουν λιγο γιατι δεν τελειωσε ακομα η δικη.
Γιατι δεν μας περιμενουν και φευγουν?Ακομα κ αν ετσι ειναι οι ανθρωποι
Μπορω να αραδιασω δεκαδες ονοματα και να νιωσω δεκαδες μυριωδιες σαν να ναι τωρα ολοι διπλα μου
Κριμα που πρεπει να κρυφτω ξανα,και ολα εξω να ναι τοσο ομορφα,ασε που δεν ξερω αν ειμαστε πια εσυ κ εγω
Ολος ο κοσμος ειναι εξω,μας περιμενει,μας τραβαει προς τα εξω να μας αγκαλιασει
Εγω ομως στεκομαι στις μυτες των ποδιων μου και κοιταζω τον ουρανο προς τα εξω-μπορεις να μη φοβασαι
Και οι μερες περνανε αργα και εκνευριστικα
Στον δρομο ομως μυριζει το φαγητο,μυριζουν τα σκουπιδια,μυριζουν τα φυτα,μυριζουν οι ανθρωποι,εμεις μονο μυριζουμε ο ενας τον αλλον
Ειναι απο αυτες τις μυρωδιες που σε τρυπανε και σε χαιδευουν
Δεν ξερω ποσο ακομα θα κρατιεμαι απο τα καγκελα του κρεβατιου μου,αλλωστε πονεσαν τα χερια μου
Βρεχει.
"αμα δεις την αλλη..πες της...πες της...αντιο."
Κυριακή 5 Ιουνίου 2011
Ποια εχει το L.B.A.
Ολοι γνωριζουμε το χαριτωμενο leavebritneyalone-eva.blogspot.com και μερικοι απο εμας εχουμε δει τους εαυτους μας να φιγουραρουν συχνα εκει μεσα,με οχι και τοσο κολακευτικους χαρακτηρισμους.Αυτο που μεχρι τωρα δεν γνωριζαμε ηταν ποια το διαχειριζεται.Οι υποψιες φαινεται να πεφτουν στην αγαπητη Fay Moth Flameglow καθως τα printscreen που υπαρχουν στην νεα αναρτηση του blog ειναι σχεδον σιγουρο πως εγιναν απο το προφιλ της.
Απ'οτι φαινεται η μυτη της ειναι τοοσοοο μεγαλη,για να τη χωνει σε ξενες υποθεσεις.Αλλα γιατι τοσο μισος για την κολλητη της,για την οποια εχει γραψει τα μυρια οσα?Εκτος κ αν βεβαια συνεργαζονταν,η γνωριζει ποιος διαχειριζεται το μπλογκ.
Τελοσπαντων,ας σας εξηγησω υπεροχα printscreen απο το blog καθως και απο το προφιλ των κοριτσιων,μια ευγενικη χορηγια της Pocatsontas,η οποια και εκανε την μεγαλη ανακαλυψη
Εικονα νουμερο 1-απο το προφιλ της ποκας,βλεπουμε οτι η fay εχει κανει λαικ (ναι ναι βαριεμαι να αλλαζω τη γλωσσα σε αγγλικα,ξεκολλατε) στην καρδουλα που εχει αφησει η φιλη της.
Εικονα νουμερο 2,3-(παλι απ το προφιλ της ποκας) Αυτο το ποστ το εβαλα κυριως για να γελασουμε με το ποσο καρφωνονται μερικες.ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑ ΛΟΥΖΕΡΙΑ.αχεμ,πισω στο θεμα μας
Εικονα νουμερο 4,αυτο το πριντσκριν ειναι απο το περιφημο μπλογκ,κ οπως βλεπουμε στο σχολιο με την καρδουλα υπαρχει ηδη ανλαικ,που σημενει οτι ο χρηστης απο τον οποιο εκαναν το πριντσκριν και το εβαλαν στο μπλογκ εχει ηδη πατησει "αρεσκω.Οπως βλεπουμε ομως στην εικονα 1,ο μονος που ειχε πατησει λαικ ηταν η αγαπητη μας fay
Ακομα, στο πριντσκριν λεει πως ο χρηστης απο τον οποιο ειναι logged in εχει πατησει ηδη με αλλα 9 ατομα like.Μηπως ενα απο αυτα τα 9 ατομα ειναι η Fay?Αν οχι,τοτε γιατι το unlike στο printscreen του LBA?
Ακομα, στο πριντσκριν λεει πως ο χρηστης απο τον οποιο ειναι logged in εχει πατησει ηδη με αλλα 9 ατομα like.Μηπως ενα απο αυτα τα 9 ατομα ειναι η Fay?Αν οχι,τοτε γιατι το unlike στο printscreen του LBA?
Καλα ρε κοριτσια,εδω κανατε ολοκληρο μπλογκ,δεν μπορουσατε να μπειτε απο ενα φεικ προφαιλ να κανετε πριντσκριν τα στατους σας?Τοσο δυσκολο ειναι πια?
Σε αντιθεση με τον κοσμο του γκοσιπ γκερλ,εδω η αληθεια καποια στιγμη θα μαθευτει.Σας αφηνω λοιπον στην οργη του λαου σας.Μια μικρη συμβουλη μονο,αν η δημοσιοτητα σας ηθελε,θα σας κυνηγουσαν τα φωτα της,οχι εσεις εκεινη.
Τρίτη 31 Μαΐου 2011
When you grow up,your heart dies

Ποτε δεν καταλαβα τον κοσμο των μεγαλων,ποτε.Ενιωθα απο μικρη ακομα πως θα γινω μεγαλη και δυστυχισμενη.Ισως γι'αυτο κατα βαθος φοβαμαι να μεγαλωσω.Μεχρι και σημερα,εκτιμω πολυ τα παιδια.Ο τροπος σκεψης τους ειναι εξαιρετικα απλοικος-θελεις κατι,πρεπει να το παρεις.Μπορει βεβαια να φταιει το οτι δεν εχουν ευθυνες-να ενας ακομα λογος που θελω να μεινω εφηβη για το υπολοιπο της ζωης μου.Γιατι ποιος λογικος ανθρωπος ζηταει απο ενα παιδι να μην πληγωνει τους αλλους,να ανεχεται ψυχοφθορες καταστασεις και να φροντιζει για το μελλον του?Κανεις.Τελοσπαντων.
Προσφατα λοιπον,ειδα μια εικονα που εγραφε "Kid you are not in love,you are 12 and that's only a crush".Το μυαλο μου πηγε αμεσως στο "αγαπαω τον Γιαννακη και θα τον παντρευτω μια μερα" που ελεγαν ολα τα παιδακια στα 10 (εγω επειδη ημουν πολυ φαμ φαταλ και μοιραιο γκομενακι- απο μικρη φαινομουνα οτι θα μεγαλωσω-ελεγα δεν τον αγαπαω,τον αγαπαω ισως λιιιγο).Ξερετε,αυτες τις φρασεις που χρησιμοποιουμε σημερα για να γελασουμε.Αλλα πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω,γιατι ο κοσμος οταν περνανε τα χρονια βρισκει γελοια αυτα που ενιωθε στο παρελθον?Θελω να πω,αφου τοτε τα ενιωθες και ειχαν ενταση,ας εχεις τουλαχιστον την ωριμοτητα να τα σεβαστεις,να σεβαστεις τον εαυτο σου τον ιδιο,ακομα και αν εχουν περασει 100 χρονια.
Η μηπως επειδη η αγαπη,ο ερωτας ,το μισος ορ γουατεβερ τωρα εχει διαφορετικο ορισμο απ οτι στο παρελθον μας,το διαγραφουμε?Η κακη φωνουλα μες στο κεφαλι μου ουρλιαζει πως διαγραφουμε οτι μας ποναει -και ναι,καπου εδω ξεφυγα λιγο απο την παιδικη ηλικια και πεταω μπηχτες.Τιπικαλ μι.
Επισης,ο καθενας μπορει να νιωσει διαφορετικη αγαπη.Μπορει να δωσει διαφορετικη αγαπη.Μπορει να εκφραζει αλλιως το οτι αγαπαει απ οτι εμεις.Για μενα η αγαπη ειναι να βαζεις τον αλλον πανω απο τον ιδιο σου τον εαυτο,να θες να ειναι ευτυχισμενος και υγιης,να χαιρεσαι με τη χαρα του και να λυπασαι με τη λυπη του.Να τον βλεπεις μπροστα σου και αυτοματως να χαιρεσαι,οτι κ αν σε προβληματιζει εκεινη την ωρα.Ακουγεται απλο,αλλα δεν ειναι καθολου.Στη πραξη θελει πολυ θαρρος,υπομονη.Θελει να σκοτωσεις τον εγωισμο σου,να του πηδηξεις το πτωμα και να τριψεις τα μουτρα της αξιοπρεπειας σου στο πατωμα.Και μετα να φτυσεις και την περηφανεια σου,για να συμπληρωθει το καρε του εξευτελισμου.Αλλα θα νιωθεις ικανοποιημενος μ αυτα,γιατι εκανες το σωστο.Φυσικα αυτη ειναι η θεωρια μιας μισοτρελης που καθε 5 λεπτα αλλαζει αποψη,οποτε δεν ειναι απαραιτητα σωστη.
Ακομα,θελω να προσθεσω πως η αγαπη και ερωτας δεν ειναι το ιδιο,ουτε η αγαπη ειναι η αλλη πλευρα του μισους,οτι το να κανεις σεξ δεν εχει σχεση με το να κανεις ερωτα και ο ερωτας δεν εχει σχεση με τον ενθουσιασμο.Ετσι,για να μην μπερδευομαστε εντελως.Αλλα ειπαμε,ο καθενας νιωθει οπως θελει,κ οπως θελει πραττει.
Για να τελειωνω λοιπον το παραληρημα και την ασκοπη φλυαρια,μην κρινετε μια κατασταση αν δεν την εχετε ζησει.Και κυριως μην περιφρονειτε τα συναισθηματα που ειχατε στο παρελθον γιατι ετσι σας εμαθαν,γιατι "μεγαλωσατε και νιωσατε τι ειναι αγαπη στο πετσι σας".Μπραβο ρε.Σας μαθαινουν να αγαπατε.Αυτο κ αν ειναι ταπεινωτικο.Αλλωστε,εκεινη τη στιγμη της ζωης σας,ετσι νιωθατε.Το τι εγινε μετα,ειναι μια αλλη ιστορια.
(χριστε μου,τι κανει η καφεινη)
Τετάρτη 18 Μαΐου 2011
-Πονας?
-Οχι ρε,καλα ειμαι.
-Τοτε τι?τι εχεις?
-Απλα δεν μπορω να αναπνευσω
-Μη σταματησεις εδω.Εισαι στη μεση της διαδρομης.
-Μηπως εννοεις στη μεση του πουθενα?
-Και ποιος σου ειπε πως δεν ειναι το πουθενα η διαδρομη?
-Ασε τις μαλακιες και παμε.
-Ενταξει.Μην θυμωνεις.Σιγουρα θες να παμε εκει?
-Θελω να παμε πιο περα απο το "εκει".Αλλα ουτε στο εκει δεν θα φτασουμε.
-Πονας?σε βλεπω να μορφαζεις.
-Λιγο.Ενα τσιμπημα ενιωσα,μην φανταστεις
-Δεν ειναι καλο που πονας!
-Σιγα τον πονο,προχωρα.
-Σιγουρα θες να το κανουμε αυτο?
-Εχω αλλη επιλογη?Μπορω να κανω αλλιως?
-Και τοτε γιατι γυρνας και κοιταζεις συνεχεια πισω?
-Μια ψυχη που ειναι να βγει ας βγει.
-Πονας?
-Να,ειναι που νιωθω τα σωθικα μου να καιγονται και να λιωνουν.Αλλα δεν ειναι πονος.
-Ετσι πεθαινουν οι ανθρωποι,το ξερεις φανταζομαι
-Δεν πεθαινουν ετσι οι ανθρωποι βλακα,οι ψυχες τους πεθαινουν.
-Και τι να το κανεις το αδειο σου βρωμοκουφαρι χωρις ψυχη?Πως θα φτασουμε?
-Υπομονη.
-Φοβασαι,παραδεξου το.
-Φοβαμαι,κακο ειναι?Φοβαμαι οσα εγιναν χωρις εμενα και οσα θα γινουν οσο θα απουσιαζω
-Ασθενικο πλασμα.Τι τα ξεκινας τα ταξιδια αν δεν τα αντεχεις.
-Γιατι χωρις τα ταξιδια δεν θα μπορουσα να ζησω.Θα σαπιζα.Θα πεθαινα στο κλουβι μου γαμωτο!
-Αυτο ειναι αρρωστο
-Εμεις ειμαστε αρρωστοι,ο κοσμος μας ειναι αρρωστος,οι σκεψεις μας ειναι αρρωστες.
-Η αυτογνωσια ειναι καλο πραγμα.
-Αν δεν αντεχεις ,παρε τη γκρινια σου και φυγε.Κανεις δεν σου ζητησε να φτασεις ως εδω.
-Και το εκει?
-Το εκει δεν θα το φτασουμε ποτε.Δεν θελω να παω εκει.Θελω να χαραξω δικο μου δρομο,αντιθετη κατευθυνση απο το εκει,να παω πιο μακρια,να κανω πιο πολλα χιλιομετρα.
-Δεν θα μπορεσεις.
-Το ξερω.Μπορω ομως να ελπιζω ,πως το δικο μου εκει θα πλησιαζει εμενα,καταλαβες?
-Ναι.Αλλα ποτε καμια πολη δεν πλησιασε τον σταυροφορο.
-Εχω κ αλλη επιλογη?
-Πονας?
-Σφαδαζω.Υποφερω.
-Τοτε τι?τι εχεις?
-Απλα δεν μπορω να αναπνευσω
-Μη σταματησεις εδω.Εισαι στη μεση της διαδρομης.
-Μηπως εννοεις στη μεση του πουθενα?
-Και ποιος σου ειπε πως δεν ειναι το πουθενα η διαδρομη?
-Ασε τις μαλακιες και παμε.
-Ενταξει.Μην θυμωνεις.Σιγουρα θες να παμε εκει?
-Θελω να παμε πιο περα απο το "εκει".Αλλα ουτε στο εκει δεν θα φτασουμε.
-Πονας?σε βλεπω να μορφαζεις.
-Λιγο.Ενα τσιμπημα ενιωσα,μην φανταστεις
-Δεν ειναι καλο που πονας!
-Σιγα τον πονο,προχωρα.
-Σιγουρα θες να το κανουμε αυτο?
-Εχω αλλη επιλογη?Μπορω να κανω αλλιως?
-Και τοτε γιατι γυρνας και κοιταζεις συνεχεια πισω?
-Μια ψυχη που ειναι να βγει ας βγει.
-Πονας?
-Να,ειναι που νιωθω τα σωθικα μου να καιγονται και να λιωνουν.Αλλα δεν ειναι πονος.
-Ετσι πεθαινουν οι ανθρωποι,το ξερεις φανταζομαι
-Δεν πεθαινουν ετσι οι ανθρωποι βλακα,οι ψυχες τους πεθαινουν.
-Και τι να το κανεις το αδειο σου βρωμοκουφαρι χωρις ψυχη?Πως θα φτασουμε?
-Υπομονη.
-Φοβασαι,παραδεξου το.
-Φοβαμαι,κακο ειναι?Φοβαμαι οσα εγιναν χωρις εμενα και οσα θα γινουν οσο θα απουσιαζω
-Ασθενικο πλασμα.Τι τα ξεκινας τα ταξιδια αν δεν τα αντεχεις.
-Γιατι χωρις τα ταξιδια δεν θα μπορουσα να ζησω.Θα σαπιζα.Θα πεθαινα στο κλουβι μου γαμωτο!
-Αυτο ειναι αρρωστο
-Εμεις ειμαστε αρρωστοι,ο κοσμος μας ειναι αρρωστος,οι σκεψεις μας ειναι αρρωστες.
-Η αυτογνωσια ειναι καλο πραγμα.
-Αν δεν αντεχεις ,παρε τη γκρινια σου και φυγε.Κανεις δεν σου ζητησε να φτασεις ως εδω.
-Και το εκει?
-Το εκει δεν θα το φτασουμε ποτε.Δεν θελω να παω εκει.Θελω να χαραξω δικο μου δρομο,αντιθετη κατευθυνση απο το εκει,να παω πιο μακρια,να κανω πιο πολλα χιλιομετρα.
-Δεν θα μπορεσεις.
-Το ξερω.Μπορω ομως να ελπιζω ,πως το δικο μου εκει θα πλησιαζει εμενα,καταλαβες?
-Ναι.Αλλα ποτε καμια πολη δεν πλησιασε τον σταυροφορο.
-Εχω κ αλλη επιλογη?
-Πονας?
-Σφαδαζω.Υποφερω.
But please,dont tell anyone how I live

Ειναι απλα σαν να μην υπαρχω.Σαν να μην μπορω να αισθανθω.
Τον τελευταιο καιρο,υπαρχουν στιγμες που νιωθω σαν να μουδιαζει ολο μου το ειναι.Δεν ζω μεσα στο σωμα μου,και απλα ο χρονος κυλαει,και κυλαει ,και κυλαει
Εχω επισης αναπτυξει εξαιρετικα ιδιορρυθμη συμπεριφορα.Ολη μερα ειμαι σπιτι,χασκοντας,παω καμια βολτα-τοτε ισως ζωντανευω λιγο,και ξαφνικα νιωθω την αναγκη να γυρισω σπιτι και να μεινω μονη μου.Πλεον δεν σηκωνω το τηλεφωνο,δεν μιλαω με κανεναν,δεν εχω ορεξη να γραψω δυο λεξεις οταν με ρωτανε κατι.
Ψαχνω μονιμως για νεες ασχολιες γιατι οι παλιες δεν με γεμιζουν.Οι φιλοι μου εχουν γινει πλεον αλλοι ανθρωποι και εγω καθομαι εκει,στη μεση του πουθενα ακινητη,να παρατηρω τον κοσμο να αλλαζει και εγω να παραμενω στο μηδεν.
Η απαθεια μου σε συνδιασμο με την απομονωση μου και τα ευερεθιστα νευρα μου εχουν ως αποτελεσμα να εχω τσακωθει με ολους μου τους γνωστους και τους φιλους
Ασε που νιωθω λες και ειμαι βρωμικη μεσα μου απο το φαγητο που τρωω,γιατι εχω πεθανει στα ντελιβερι και τα ετοιματζιδικα.
Εχω γινει εντελως κυνικη και χοντροπετση,ξεστομιζω καθε ειδους βρισια,προσβολη και μερικες αρκετα αηδιαστικες ιδεες,που ποτε δεν με χαρακτηριζαν.
Τελοσπαντων.Η αληθεια ειναι πως ενιωθα αδυναμη για πολυ καιρο.Και τωρα που βρηκα ενα στηριγμα,αν φυγει θα πεσω.Και θα κανω καιρο να σηκωθω,γιατι δεν μου εχει μεινει καθολου δυναμη.Αλλα δεν θελω να το σκεφτομαι.Γιατι καμια φορα νιωθω οτι ειτε υπαρχει αυτο το στηριγμα ειτε οχι,ειναι το ιδιο και το αυτο.Η οτι ισως το εβγαλα απο το μυαλο μου.
Τρίτη 17 Μαΐου 2011
Λοβοτομη και αλλες ιστοριες

Και καπως ετσι,μετα απο καθε απογοητευση,γατζωνομαι απο ελπιδες.Δεν ειναι κακο.Μια ζωη ζω με ελπιδες και περναω μια χαρα.Βεβαια,σε μερικα χρονια,αν συνεχισω να ελπιζω μονο,χωρις να πραττω,θα ρθουν οι κυριοι με τα ασπρα ρουχαλακια να με μαζεψουν και για το υπολοιπο της ζωης μου θα με ταιζουν χουφτες χαπακια ,για να σταματησω να φωναζω οτι ειμαι η μεγαλη Αικατερινη της Ρωσσιας.
Κατι που πονανε τα ματια μου,κατι που επεσα με τα μουτρα στον Μπουκοφσκι,κατι τα νευρα μου που τα μαζευω απο το πατωμα τις τελευταιες 2 ωρες,δεν ειμαι καλα.Απλα θελω να γραψω για να εκτονωθω.Οπως επισης και για να προσπαθησω να γραφω λιγοτερο "για επιδειξη".Ακους εκει για επιδειξη,εδω μου εχει βγει η πιστη να μην καταλαβαινει κανεις τι γραφω,και κατα τ αλλα κανω επιδειξη.Φυσικα,ολοι γνωριζουν οτι ο τροπος σκεψης μας απεχει ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ.
Να το,παλι το παω στο ακαταλαβιστικο.Αγαπητε αναγνωστη,απορω πως αντεχεις να διαβαζεις τις μπουρδες μου,ειλικρινα μπραβο για την υπομονη σου.Εγω(αν δεν ηταν δικο μου το μπλογκ)θα ειχα αφησει ενα σχολιο τυπου
Κατι που πονανε τα ματια μου,κατι που επεσα με τα μουτρα στον Μπουκοφσκι,κατι τα νευρα μου που τα μαζευω απο το πατωμα τις τελευταιες 2 ωρες,δεν ειμαι καλα.Απλα θελω να γραψω για να εκτονωθω.Οπως επισης και για να προσπαθησω να γραφω λιγοτερο "για επιδειξη".Ακους εκει για επιδειξη,εδω μου εχει βγει η πιστη να μην καταλαβαινει κανεις τι γραφω,και κατα τ αλλα κανω επιδειξη.Φυσικα,ολοι γνωριζουν οτι ο τροπος σκεψης μας απεχει ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ.
Να το,παλι το παω στο ακαταλαβιστικο.Αγαπητε αναγνωστη,απορω πως αντεχεις να διαβαζεις τις μπουρδες μου,ειλικρινα μπραβο για την υπομονη σου.Εγω(αν δεν ηταν δικο μου το μπλογκ)θα ειχα αφησει ενα σχολιο τυπου
ΤΟ ΠΡΟΖΑΚ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ.
Που λες,γιατι εχω αρχισει και γινομαι κουραστικη,στον φανταστικο μου κοσμο περναμε υπεροχα.Εχουμε και γαμω τα γκομενακια,και γαμω τα ρουχα,και γαμω τις μουσικες υποκρουσεις και γαμω τα σκηνικα.Το θεμα ειναι ,οτι περα απο την πλακα,παντα φοβομουν μην μεινω εκει μεσα μια μερα μια για παντα.Ειναι οντως απο τις μεγαλυτερες μου φοβιες αυτο,μηπως μια μερα χασω τον ελεγχο και την επαφη με το περιβαλλον.
Εχω φιλους για παραδειγμα,που βλεπουν το μαυρο ασπρο,και το ασπρο μαυρο.Μπορει ας πουμε το αισθημα τους να τους μισει και αυτοι να βλεπουν πως αυτο το μισος υποδηλωνει παθος,αρα το αισθημα τρεφει ενα υπογειο,μυστικο,φλογερο ερωτα γ αυτους.(Καλα ,μεταξυ μας και εγω το εχω κανει αυτο,αλλα ριχνω τις ευθυνες στην ποπ κουλτουρα).Οποτε,δεν ειμαι η μονη που ζει στις υπεροχες φαντασιωσεις της.
Απο την αλλη βεβαια,τι γινεται οταν η φαντασιωση σου (ΑΜΑΝ ΠΙΑ,ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ-μονο-ΓΕΝΙΚΑ ΜΙΛΑΩ) πραγματοποιειται?Στην αρχη ολα ειναι τελεια,δεν εχεις τι να ονειροπωλησεις,δεν μπορεις καν να παρασυρθεις,αφου ζεις το παραμυθι που μονος σου κατασκευασες.Οταν ομως το παραμυθι παρει την κατω βολτα και εσυ παρεις τα @@ σου,πρεπει οπωσδηποτε να ξαναμπεις βαθια μεσα στον χαρουμενο θολο σου
Το ψυχιατρειο πως το γλιτωνουν ειναι το ζητημα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)