When you grow up,your heart dies

Ποτε δεν καταλαβα τον κοσμο των μεγαλων,ποτε.Ενιωθα απο μικρη ακομα πως θα γινω μεγαλη και δυστυχισμενη.Ισως γι'αυτο κατα βαθος φοβαμαι να μεγαλωσω.Μεχρι και σημερα,εκτιμω πολυ τα παιδια.Ο τροπος σκεψης τους ειναι εξαιρετικα απλοικος-θελεις κατι,πρεπει να το παρεις.Μπορει βεβαια να φταιει το οτι δεν εχουν ευθυνες-να ενας ακομα λογος που θελω να μεινω εφηβη για το υπολοιπο της ζωης μου.Γιατι ποιος λογικος ανθρωπος ζηταει απο ενα παιδι να μην πληγωνει τους αλλους,να ανεχεται ψυχοφθορες καταστασεις και να φροντιζει για το μελλον του?Κανεις.Τελοσπαντων.

Προσφατα λοιπον,ειδα μια εικονα που εγραφε "Kid you are not in love,you are 12 and that's only a crush".Το μυαλο μου πηγε αμεσως στο "αγαπαω τον Γιαννακη και θα τον παντρευτω μια μερα" που ελεγαν ολα τα παιδακια στα 10 (εγω επειδη ημουν πολυ φαμ φαταλ και μοιραιο γκομενακι- απο μικρη φαινομουνα οτι θα μεγαλωσω-ελεγα δεν τον αγαπαω,τον αγαπαω ισως λιιιγο).Ξερετε,αυτες τις φρασεις που χρησιμοποιουμε σημερα για να γελασουμε.Αλλα πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω,γιατι ο κοσμος οταν περνανε τα χρονια βρισκει γελοια αυτα που ενιωθε στο παρελθον?Θελω να πω,αφου τοτε τα ενιωθες και ειχαν ενταση,ας εχεις τουλαχιστον την ωριμοτητα να τα σεβαστεις,να σεβαστεις τον εαυτο σου τον ιδιο,ακομα και αν εχουν περασει 100 χρονια.

Η μηπως επειδη η αγαπη,ο ερωτας ,το μισος ορ γουατεβερ τωρα εχει διαφορετικο ορισμο απ οτι στο παρελθον μας,το διαγραφουμε?Η κακη φωνουλα μες στο κεφαλι μου ουρλιαζει πως διαγραφουμε οτι μας ποναει -και ναι,καπου εδω ξεφυγα λιγο απο την παιδικη ηλικια και πεταω μπηχτες.Τιπικαλ μι.

Επισης,ο καθενας μπορει να νιωσει διαφορετικη αγαπη.Μπορει να δωσει διαφορετικη αγαπη.Μπορει να εκφραζει αλλιως το οτι αγαπαει απ οτι εμεις.Για μενα η αγαπη ειναι να βαζεις τον αλλον πανω απο τον ιδιο σου τον εαυτο,να θες να ειναι ευτυχισμενος και υγιης,να χαιρεσαι με τη χαρα του και να λυπασαι με τη λυπη του.Να τον βλεπεις μπροστα σου και αυτοματως να χαιρεσαι,οτι κ αν σε προβληματιζει εκεινη την ωρα.Ακουγεται απλο,αλλα δεν ειναι καθολου.Στη πραξη θελει πολυ θαρρος,υπομονη.Θελει να σκοτωσεις τον εγωισμο σου,να του πηδηξεις το πτωμα και να τριψεις τα μουτρα της αξιοπρεπειας σου στο πατωμα.Και μετα να φτυσεις και την περηφανεια σου,για να συμπληρωθει το καρε του εξευτελισμου.Αλλα θα νιωθεις ικανοποιημενος μ αυτα,γιατι εκανες το σωστο.Φυσικα αυτη ειναι η θεωρια μιας μισοτρελης που καθε 5 λεπτα αλλαζει αποψη,οποτε δεν ειναι απαραιτητα σωστη.

Ακομα,θελω να προσθεσω πως η αγαπη και ερωτας δεν ειναι το ιδιο,ουτε η αγαπη ειναι η αλλη πλευρα του μισους,οτι το να κανεις σεξ δεν εχει σχεση με το να κανεις ερωτα και ο ερωτας δεν εχει σχεση με τον ενθουσιασμο.Ετσι,για να μην μπερδευομαστε εντελως.Αλλα ειπαμε,ο καθενας νιωθει οπως θελει,κ οπως θελει πραττει.

Για να τελειωνω λοιπον το παραληρημα και την ασκοπη φλυαρια,μην κρινετε μια κατασταση αν δεν την εχετε ζησει.Και κυριως μην περιφρονειτε τα συναισθηματα που ειχατε στο παρελθον γιατι ετσι σας εμαθαν,γιατι "μεγαλωσατε και νιωσατε τι ειναι αγαπη στο πετσι σας".Μπραβο ρε.Σας μαθαινουν να αγαπατε.Αυτο κ αν ειναι ταπεινωτικο.Αλλωστε,εκεινη τη στιγμη της ζωης σας,ετσι νιωθατε.Το τι εγινε μετα,ειναι μια αλλη ιστορια.

(χριστε μου,τι κανει η καφεινη)

-Πονας?

-Οχι ρε,καλα ειμαι.
-Τοτε τι?τι εχεις?
-Απλα δεν μπορω να αναπνευσω
-Μη σταματησεις εδω.Εισαι στη μεση της διαδρομης.
-Μηπως εννοεις στη μεση του πουθενα?
-Και ποιος σου ειπε πως δεν ειναι το πουθενα η διαδρομη?
-Ασε τις μαλακιες και παμε.
-Ενταξει.Μην θυμωνεις.Σιγουρα θες να παμε εκει?
-Θελω να παμε πιο περα απο το "εκει".Αλλα ουτε στο εκει δεν θα φτασουμε.
-Πονας?σε βλεπω να μορφαζεις.
-Λιγο.Ενα τσιμπημα ενιωσα,μην φανταστεις
-Δεν ειναι καλο που πονας!
-Σιγα τον πονο,προχωρα.
-Σιγουρα θες να το κανουμε αυτο?
-Εχω αλλη επιλογη?Μπορω να κανω αλλιως?
-Και τοτε γιατι γυρνας και κοιταζεις συνεχεια πισω?
-Μια ψυχη που ειναι να βγει ας βγει.
-Πονας?
-Να,ειναι που νιωθω τα σωθικα μου να καιγονται και να λιωνουν.Αλλα δεν ειναι πονος.
-Ετσι πεθαινουν οι ανθρωποι,το ξερεις φανταζομαι
-Δεν πεθαινουν ετσι οι ανθρωποι βλακα,οι ψυχες τους πεθαινουν.
-Και τι να το κανεις το αδειο σου βρωμοκουφαρι χωρις ψυχη?Πως θα φτασουμε?
-Υπομονη.
-Φοβασαι,παραδεξου το.
-Φοβαμαι,κακο ειναι?Φοβαμαι οσα εγιναν χωρις εμενα και οσα θα γινουν οσο θα απουσιαζω
-Ασθενικο πλασμα.Τι τα ξεκινας τα ταξιδια αν δεν τα αντεχεις.
-Γιατι χωρις τα ταξιδια δεν θα μπορουσα να ζησω.Θα σαπιζα.Θα πεθαινα στο κλουβι μου γαμωτο!
-Αυτο ειναι αρρωστο
-Εμεις ειμαστε αρρωστοι,ο κοσμος μας ειναι αρρωστος,οι σκεψεις μας ειναι αρρωστες.
-Η αυτογνωσια ειναι καλο πραγμα.
-Αν δεν αντεχεις ,παρε τη γκρινια σου και φυγε.Κανεις δεν σου ζητησε να φτασεις ως εδω.
-Και το εκει?
-Το εκει δεν θα το φτασουμε ποτε.Δεν θελω να παω εκει.Θελω να χαραξω δικο μου δρομο,αντιθετη κατευθυνση απο το εκει,να παω πιο μακρια,να κανω πιο πολλα χιλιομετρα.
-Δεν θα μπορεσεις.
-Το ξερω.Μπορω ομως να ελπιζω ,πως το δικο μου εκει θα πλησιαζει εμενα,καταλαβες?
-Ναι.Αλλα ποτε καμια πολη δεν πλησιασε τον σταυροφορο.
-Εχω κ αλλη επιλογη?
-Πονας?
-Σφαδαζω.Υποφερω.

But please,dont tell anyone how I live

Ειναι απλα σαν να μην υπαρχω.Σαν να μην μπορω να αισθανθω.

Τον τελευταιο καιρο,υπαρχουν στιγμες που νιωθω σαν να μουδιαζει ολο μου το ειναι.Δεν ζω μεσα στο σωμα μου,και απλα ο χρονος κυλαει,και κυλαει ,και κυλαει

Εχω επισης αναπτυξει εξαιρετικα ιδιορρυθμη συμπεριφορα.Ολη μερα ειμαι σπιτι,χασκοντας,παω καμια βολτα-τοτε ισως ζωντανευω λιγο,και ξαφνικα νιωθω την αναγκη να γυρισω σπιτι και να μεινω μονη μου.Πλεον δεν σηκωνω το τηλεφωνο,δεν μιλαω με κανεναν,δεν εχω ορεξη να γραψω δυο λεξεις οταν με ρωτανε κατι.

Ψαχνω μονιμως για νεες ασχολιες γιατι οι παλιες δεν με γεμιζουν.Οι φιλοι μου εχουν γινει πλεον αλλοι ανθρωποι και εγω καθομαι εκει,στη μεση του πουθενα ακινητη,να παρατηρω τον κοσμο να αλλαζει και εγω να παραμενω στο μηδεν.

Η απαθεια μου σε συνδιασμο με την απομονωση μου και τα ευερεθιστα νευρα μου εχουν ως αποτελεσμα να εχω τσακωθει με ολους μου τους γνωστους και τους φιλους

Ασε που νιωθω λες και ειμαι βρωμικη μεσα μου απο το φαγητο που τρωω,γιατι εχω πεθανει στα ντελιβερι και τα ετοιματζιδικα.

Εχω γινει εντελως κυνικη και χοντροπετση,ξεστομιζω καθε ειδους βρισια,προσβολη και μερικες αρκετα αηδιαστικες ιδεες,που ποτε δεν με χαρακτηριζαν.

Τελοσπαντων.Η αληθεια ειναι πως ενιωθα αδυναμη για πολυ καιρο.Και τωρα που βρηκα ενα στηριγμα,αν φυγει θα πεσω.Και θα κανω καιρο να σηκωθω,γιατι δεν μου εχει μεινει καθολου δυναμη.Αλλα δεν θελω να το σκεφτομαι.Γιατι καμια φορα νιωθω οτι ειτε υπαρχει αυτο το στηριγμα ειτε οχι,ειναι το ιδιο και το αυτο.Η οτι ισως το εβγαλα απο το μυαλο μου.

Λοβοτομη και αλλες ιστοριες

Και καπως ετσι,μετα απο καθε απογοητευση,γατζωνομαι απο ελπιδες.Δεν ειναι κακο.Μια ζωη ζω με ελπιδες και περναω μια χαρα.Βεβαια,σε μερικα χρονια,αν συνεχισω να ελπιζω μονο,χωρις να πραττω,θα ρθουν οι κυριοι με τα ασπρα ρουχαλακια να με μαζεψουν και για το υπολοιπο της ζωης μου θα με ταιζουν χουφτες χαπακια ,για να σταματησω να φωναζω οτι ειμαι η μεγαλη Αικατερινη της Ρωσσιας.
Κατι που πονανε τα ματια μου,κατι που επεσα με τα μουτρα στον Μπουκοφσκι,κατι τα νευρα μου που τα μαζευω απο το πατωμα τις τελευταιες 2 ωρες,δεν ειμαι καλα.Απλα θελω να γραψω για να εκτονωθω.Οπως επισης και για να προσπαθησω να γραφω λιγοτερο "για επιδειξη".Ακους εκει για επιδειξη,εδω μου εχει βγει η πιστη να μην καταλαβαινει κανεις τι γραφω,και κατα τ αλλα κανω επιδειξη.Φυσικα,ολοι γνωριζουν οτι ο τροπος σκεψης μας απεχει ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ.
Να το,παλι το παω στο ακαταλαβιστικο.Αγαπητε αναγνωστη,απορω πως αντεχεις να διαβαζεις τις μπουρδες μου,ειλικρινα μπραβο για την υπομονη σου.Εγω(αν δεν ηταν δικο μου το μπλογκ)θα ειχα αφησει ενα σχολιο τυπου

ΤΟ ΠΡΟΖΑΚ ΚΑΝΕΙ ΚΑΚΟ.

Που λες,γιατι εχω αρχισει και γινομαι κουραστικη,στον φανταστικο μου κοσμο περναμε υπεροχα.Εχουμε και γαμω τα γκομενακια,και γαμω τα ρουχα,και γαμω τις μουσικες υποκρουσεις και γαμω τα σκηνικα.Το θεμα ειναι ,οτι περα απο την πλακα,παντα φοβομουν μην μεινω εκει μεσα μια μερα μια για παντα.Ειναι οντως απο τις μεγαλυτερες μου φοβιες αυτο,μηπως μια μερα χασω τον ελεγχο και την επαφη με το περιβαλλον.

Εχω φιλους για παραδειγμα,που βλεπουν το μαυρο ασπρο,και το ασπρο μαυρο.Μπορει ας πουμε το αισθημα τους να τους μισει και αυτοι να βλεπουν πως αυτο το μισος υποδηλωνει παθος,αρα το αισθημα τρεφει ενα υπογειο,μυστικο,φλογερο ερωτα γ αυτους.(Καλα ,μεταξυ μας και εγω το εχω κανει αυτο,αλλα ριχνω τις ευθυνες στην ποπ κουλτουρα).Οποτε,δεν ειμαι η μονη που ζει στις υπεροχες φαντασιωσεις της.

Απο την αλλη βεβαια,τι γινεται οταν η φαντασιωση σου (ΑΜΑΝ ΠΙΑ,ΟΧΙ ΔΕΝ ΜΙΛΑΩ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ-μονο-ΓΕΝΙΚΑ ΜΙΛΑΩ) πραγματοποιειται?Στην αρχη ολα ειναι τελεια,δεν εχεις τι να ονειροπωλησεις,δεν μπορεις καν να παρασυρθεις,αφου ζεις το παραμυθι που μονος σου κατασκευασες.Οταν ομως το παραμυθι παρει την κατω βολτα και εσυ παρεις τα @@ σου,πρεπει οπωσδηποτε να ξαναμπεις βαθια μεσα στον χαρουμενο θολο σου

Το ψυχιατρειο πως το γλιτωνουν ειναι το ζητημα

"Δεν εχεις μαθει πια τι μαλακες ειμαστε?"

Ειναι σαν να κανω κυκλους μονη μου μεσα σε πεσμενα φυλλα του φθηνοπωρου
Ενα χρονο μετα,η ιδια ιστορια.Αναρωτιεμαι αν ειμαι εγω αυτη που βαριανασαινει,η αν οι αλλοι παντα βουτανε τα δαχτυλα τους στο βαζο με το γλυκο μου.
Γραψε μου τρεις λεξεις,οποιεσδηποτε,δεν σε πιεζω.Γεμισε τις τρυπες στις ιδεες σου μ αυτες και ξεκινησε τες με κεφαλαιο.Ασε μεγαλα κενα αναμεσα τους,για να γινεις λακωνικος.
Στο μεταξυ οι αλλοι θα με τραβολογανε και θα γελαω.Θα κοιταζω τους ανθρωπους αναμεσα στα σκελια για να δω τι κρυβουν και αναμεσα στα ματια για να δω τι σκεφτονται.Θα ειναι οι δικες μου βιτρινες με λαμπιονια-μπλε,κιτρινα,πρασινα,κοκκινα.Θελω να τις γνωρισω ολες,να αφησω τις δαχτυλιες μου πανω τους και να χαζεψω το παιδικο μου προσωπο στην αντανακλαση τους.
Φευγουν ολοι ενας ενας και μ αφηνουν να ξημερωσω μονη μου.Κ εγω να μεγαλωνω αυτη την αηδια,αυτο το ζωντανο σιχαμα μεσα μου και να το κρυβω επιμελως τοσο καιρο.Εκεινες τις φριχτες εικονες και το στομαχι μας.
Θα θελα να αφησω σημαδια στο δερμα σου.Κοκκινες νυχιες που να δειχνουν λαχταρα.Να αποζητω το αρωμα σου αναμεσα σε χιλια αλλα αρωματα.
Θα μου διαβαζει για αλητες σε ξενες γλωσσες,για πολεις που δεν εχω επισκεφθει,για νυχτες κατω απο το φεγγαρι,θα μετραω τα σημαδια στο προσωπο τουΘα εχουμε τη δικη μας σκηνη και τη δικη μας φωτια,τα δικα μας ματια και κορμια.Θα μαι πισω απο το ματι του και θα ναι κρυμμενος στο δικο μου
Θα σε κοιταζει και θα σπαρταραει κατω απο καθε τραβηγμα,θα τραβας το στομα σου και θα σπαρταραει.
Ξερω ομως τι θα κανουν.
Θα χωσει πρωτα πρωτα το μαχαιρι της βαθια και θα το στριβει μεχρι να μην νιωθει το δερμα του κεφαλιου και μετα θα το κανει ξανα και ξανα γιατι ετσι ειναι η φυσικη ροη των πραγματων.Τα μυαλα σου θα στολισουν καθε τοιχο που σε φιλοξενει.
Δεν ειναι δικα σου τα χερια,δεν μπορεις να με ακουμπας λοιπον.
Κ εκεινα τα μαλλια θα χαιδευουν το στερνο σου και θα χανεται καθε ανασα,μια μια ,μεχρι να μεινει η τελευταια και να εχει τοση χολη μεσα της και τοση πικρα που να σπασει.
Μα το υποσχεθηκες.Το υποσχεθηκες

Βγαζεις τα καρφια ενα-ενα,αργα και σταθερα απο τη σανιδα
Ψαχνεις το νοημα της υπαρξης σου αναμεσα στις γραμμες
Κατι δανεικο,κατι απλο
Κατι για να μη γινεις ανθρωπος,αλλα τερας
Να μοιραζεις απλοχερα τα αγκαθια για να μη σου λειψει τιποτα
Αν θες να μεινεις μονος,απλα μεινε.Οι ανθρωποι ειναι πολυτελεια περιττη.
Οι κουβεντες μαζι τους σου προκαλουν ριγος απο την απελπισια,μια βαθια απελπισια.
Περνας απο πολη σε πολη,απο χωρα σε χωρα ,κ ολες εχουν μια ιστορια αγαπης να σου πουνε.
Στο Τολεδο,ενας παθιασμενος ερωτας,ενας θερμοαιμος ανδρας που σκοτωσε την ερωμενη του
πανω στη ζηλια της μαχαιρωσε τον λαιμο,και το αιμα σχηματιζε τριανταφυλλο στο πετο της
Στο Παρισι,ενα ζευγαρι που ειδες φιλιοταν στην βροχη.Δεν ηξερες πως αυτη ηταν πορνη.
Στην Αμερικη,την γνωρισε σε ενα ωτοστοπ και εμειναν μαζι για ενα μηνα.
Εσυ ομως ησουν εδω και αρπαζες ενα ενα τα γραμματα απο τις λεξεις
τα εξεταζες και τα αφηνες πισω.
Εβριζες και βλαστημουσες δυνατα,εκρυβες την ωραιοπαθεια σου πισω σου.

2 and a half.

Θα ναι μισοκλειστα τα στορια,και θα μπει ο ηλιος δειλα-δειλα
Εγω θα χαμογελασω οπως παντα και εσυ θα τεντωθεις,σαν τεμπελικη γατα
Μετα θα βγουμε εξω,οπως κανουν ολοι οι φυσιολογικοι ανθρωποι, θα παμε για φαγητο η βολτα ως συνηθως
Θα μας τυφλωσει το φως,δεν θα μιλαμε για λιγο και μεσα σ αυτα τα δευτερολεπτα σιωπης θα νιωσω ποσο τυχερη ειμαι,και ποσο ευτυχισμενη.
Και το απογευμα εκεινης της Κυριακης δεν θα ξυπνησω με αγωνια ουτε με κομπο στο στομαχι.
Θα σκεφτομαι ποσο ομορφα περναω,πως δεν ειμαι πια δυστυχισμενη και θα παψω να φοβαμαι μηπως κατι παει στραβα και γαμηθουν ολα
Ισως κιολας να κλαψω απο την ενταση του ενθουσιασμου μου. Ακομα και τωρα δυσκολευομαι να πιστεψω πως ολα αυτα εχουν συμβει στα αληθεια,φοβαμαι πως ειναι ονειρα και απο στιγμη σε στιγμη θα ξυπνησω.
Ομως ξερω πως καθε Κυριακη μου θα ειναι γεματη αγωνια.Πως θα συνεχισω να μην κοιμαμαι καλα τα βραδυα,να κανω υπερανθρωπες προσπαθειες να μεινω ξυπνια παρολο που ζαλιζομαι,να βλεπω εφιαλτες,αν και τωρα ειναι λιγοτεροι απο παλια.Πως ο κομπος στον λαιμο και στο στομαχι μου εχει πλεον γινει μονιμος.

Αυτο ειναι μαλλον το τιμημα της ευτυχιας.

.

Το στομαχι μου ειναι κομπος και νομιζω πως θελω να ξερασω.

Μακαρι να ειχα τη δυναμη να αντιμετωπισω την αρχη του τελους,μακαρι.

Ολοι πισω στις ζωες μας οπως ηταν παλια,εγω στη δικη μου και εσυ στην δικη σου.

Παντα περιμενα πολυ λιγοτερα απο οσα μου εδιναν,μου εδωσαν περισσοτερα και τωρα μου τα αρπαζουν απο τα χερια.

Φοβαμαι να τα αποχαιρετησω.Ηταν ο μικρος μου γυαλιστερος και πολυχρωμος κοσμος.Και τωρα παει,πεθανε.Ξεψυχησε.

Ω Θεε μου.Δεν αντεχω πια.

Μου τη σπαει

• 
  
  
  μου τη σπανε οι χαζογκομενες που πανε και βαφονται 20 ωρες και φορανε την Αρτα και τα Γιαννενα για να βγαλουν μια φωτογραφια ,να την ανεβασουν στο Facebook,να παρουν 10 σχολια παραπανω απο τους κλασσικους καυλωμενους πεφτουλες και να τους θαυμασουν οι νεοι cyber κολλητοι τους.Επισης μου τη σπανε οι χαρακτηριστικες ατακες τους σε φαση "παμε να βγαλουμε pics να τις ανεβασουμε Fb?" "αχ αγαπουλα μου αυτο το φορεμα το φοραγες εκεινη τη φορα (την μια και μοναδικη)που βγηκαμε"



• 
  
  
  μου τη σπανε τα ατομα που δεν ξερουν ουτε μακαρενα να χορευουν και νομιζουν οτι ειναι χορευτες,μου τη σπανε τα ατομα που δεν τα εχει ακουμπησει ποτε μαστιγιο στη ζωη τους και θελουν να κανουν fetish shows ,μου τη σπαει το καθε παραπληγικο που επειδη εκανε μια φωτογραφιση την ειδε φωτομοντελο(ειδικα οι χαζογκομενες που την ψωνιζουν ενω ουτε καν πληρωνονται),μου τη σπαει η ανεχεια στην ελλειψη επαγγελματισμου γενικοτερα
  
  

μου τη σπαει να μου στελνουν μηνυματα και επειδη δεν απανταω να με πρηζουν στα τηλεφωνα,μειλ και τα λοιπα.Για να μην μιλαω,προφανως δεν ΘΕΛΩ να μιλησω.Μπορουμε να τα πουμε και καποια αλλη στιγμη αφου δεν ειναι αναγκη.


μου τη σπανε οι χιπστερς που οταν τους αποκαλεις χιπστερς θιγονται

• 
  
  
  μου τη σπαει που σε αυτη την πολη ολοι εγιναν εναλλακτικοι,γαματοι,με μαλλια στο χρωμα του ουρανιου τοξου και αποψη για ολα ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΠΕΙΔΗ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ.Go die.
  







• 
  
  
  μου τη σπανε τα Ελληνακια που ψοφανε να γινουν Αμερικανακια και μιλανε σαν αυτα,βλεπουν αναλογες σειρες και εκπομπες,χρησιμοποιουν αναλογη διαλεκτο και ακουνε αναλογη μουσικη.







• 
  
  
  μου τη σπαει που ολοι θελουν να πανε Λονδινο,ποσους Ελληνες χωραει πια αυτη η πολη?
  







• 
  
  
  μου τη σπαει οταν ειμαι απο χανγκοβερ και εχει τελειωσει το φαρμακο για τους εμετους.Αουτς.
  






• 
  
  
  μου την σπανε τα ατομα που αλλαζουν καθε χρονο μουσικες και ενδυματολογικες προτιμησεις.ΟΧΙ ΒΡΕ,ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΠΑΜ ΟΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΑΒΗΞΕΙΣ ΠΡΟΣΟΧΗ.







• 
  
  
  
  μου τη σπαει που το μετρο κλεινει τις καθημερινες στις 12 και πρεπει να ψαχνω για ταξι





• 
  
  
  μου τη σπανε τα ατομα που δεν εχουν μπεσα.Δεν εχεις λογο υπαρξης στον πλανητη,μπορεις να αυτοκτονησεις ελευθερα
  
  
  



• 
  
  
  Μου τη σπανε τα ατομα που διαλαλουν οτι χαρακωνονται/κανουν χρηση ουσιων/εχουν αυτοκτονικες τασεις/εχουν καταθλιψη.Οταν εχεις ενα τετοιο προβλημα συνηθως δεν το διατυμπανιζεις,και εσυ δεν εχεις.Τραβα ψοφα.
  




• 
  
  
  Μου τη σπανε τα ζωα που νομιζουν οτι τα προβληματα τους ειναι σημαντικοτερα απο των αλλων -οταν ΔΕΝ ειναι.Οχι κοπελια,το οτι ο γκομενος σου δεν σε φωναζει ζουζουνακι δεν ειναι πιο σημαντικο απο τον θανατο 3 ατομων,λυπαμαι





• 
  
  
  Μου τη σπαει που η Αθηνα ειναι ενα μεγαλο κρεβατι
  



• 
  
  
  Μου την σπανε τα ποτα χωρις ομπρελιτσα
  



• 
  
  
  Μου τη σπαει που με κοιτανε σαν αλιεν οποτε κουβαλαω μαζι μου ντετολ μαντηλακια αλλα στο τελος παντα μου ζητανε
  
  
  



• 
  
  
  Μου τη σπαει που δυσκολευομαι να βρω παγωτο τσιχλοφουσκα και μαλλι της γριας
  



• 
  
  
  Μου τη σπαει που εχετε κανει τον Καββαδια και τον Λορκα καραμελα.Μου εχετε αφησει ψυχολογικα και δεν εχω ξαναδιαβασει κανεναν απο τους 2 εδω και πολυ καιρο




• 
  
  
  Μου τη σπανε οι νεοχιππηδες που εχουν τουλαχιστον μια vutton στη ντουλαπα τους

• 
  
  
  Μου τη σπαει ο Manson και οι Him
  

• 
  
  
  Μου τη σπανε οι κλειστες,ελιτιστικες ομαδουλες.Ηρεμιστε,δεν ειστε Μασονοι
  


• 
  
  Μου τη σπανε οσοι δημοσιευουν το tumblr τους στο facebook.Μεγαλο λαθος φιλτατε.Ετσι θα μαζευτουν κ αλλα ζωα σαν εσενα σ αυτο το site.
  



• 
  
  
  Μου τη σπανε οσοι παραπονιουνται οτι η Ελλαδα εχει μεινει πισω και πως ειμαστε βλαχοι ,αλλα παραμενουν κλασσικοι αγενεις Ελληνες.Η χωρα δεν θα αλλαξει μονη της φιλε μου
  




• 
  
  
  
  Μου τη σπανε οι γλειφτες που επειδη δεν τους δινεις σημασια,ξαφνικα -απο εκει που σε θεωρουν γαματο-αρχιζουν να σε μισουν




• 
  
  
  
  Μου τη σπανε οι γυναικουλες που επειδη μισουν/ζηλευουν καποια την βαζουν χαζη η ασχημη.Με το να κραζεις τον αλλον,δεν αλλαζει ουτε ο δεικτης νοημοσυνης του,ουτε η εμφανιση του
  




• 
  
  
  
  Μου τη σπανε οι μαλακες που θα πανε να σχολιασουν αυτη τη καταχωρηση σε φαση "ναι αλλα..".ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΛΛΑ ΡΕ ΦΙΛΕ,ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΛΙΣΤΑ ΕΙΝΑΙ,ΑΜΑ ΔΕΝ Σ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΠΑΣ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙΣ ΔΙΚΗ ΣΟΥ.
  

κ οποιος καταλαβε...

You're such a dirty whore

You're such a dirty whore

You're such a fucking slut

You're a filthy slut

You're my fuck toy

You're a fucking toy

You'll get what you deserve

That's fucking beautiful

πεφτουλες-λιγουρια part 2

(μετα απο τραγελαφικα σκηνικα(τρου στοριζ)αποφασισα να γραψω το δευτερο μερος του προηγουμενου μου ποστ για τους πεφτουλες,αν και δεν ειμαι σε φορμα αυτο το καιρο.Ιδου λοιπον.Ω τεε μου,τι ντημιουργκιζα?)

O γενναιοδωρος πεφτουλας

-"Θες φαγητο?" ¨"Να σου φερω ενα ντονατ?" "Θες να σε παω εγω στη ταδε δουλεια με το αμαξι?" "Αν δεν εχεις το κοσμοπολιταν Μαρτιου,το εχω εγω,μπορω να στο φερω(WTF!!!???)

Ο συγκεκριμενος τυπος πεφτουλα ειναι σαν αυτα τα ρομποτ της δεκαετιας του 90 με τη ροζ φουστιτσα που σου εφερναν το τηλεκοντρολ και τον χυμο.Ο,τι θελησεις,στο φερνει,για αυτο το λογο ειναι γνωστος και ως σκυλακι.Θα μπορουσε να ειναι ο γκει κολλητος σου αλλα ΔΕΝ.Ευτυχως,συνηθως εχει το στομα του κλειστο,και το ανοιγει μονο για να χαμογελασει με το δουλικο χαμογελο,πρωτου προσφερθει να σου αγορασει ταμπον απο το απεναντι περιπτερο.Οπως ειναι φυσικο σε ακολουθει παντου,αφηνοντας μια λεπτη γραμμη απο σαλια στο πατωμα,για να εκπληρωσει καθε σου επιθυμια,η τουλαχιστον μεχρι να χωθει στη φουστα σου.Αν τυχει και σε πλησιασει καμια φιλη σου εκεινη την ωρα να μιλησετε,αφηνει τα puppy eyes και πιανει ενα πιο κιλερ υφος.Το κουταβι γινεται αγριος σκυλαρος που γαυγιζει απειλητικα.ΝΟΤ.

Γκιες γουατ καντ.Η γκομενα,δεν ειναι γκεισα,ουτε πορνη πολυτελειας για να χρειαζεται να τη συντηρεις.Αλλα και να ηταν,δεν θα τα καταφερνες γιατι εισαι αξιοθρηνητος και για λυπηση.Go die.

Ο κουλτουριαρης γκομενος

Σου αφιερωνει Πολυδουρη,σε παει σε τζαζ συναυλιες,σου απαγγελει στιχους με ενρινη φωνη κοιταζοντας σε στα ματια και εσυ λιωνεις.Αποτομη προσγειωση στην πραγματικοτητα.

ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΣΟΥ

εσυ το ξερεις ηδη(ελπιζω).Ο μονος που φαινεται να αγνοει το ποσο φανερος ειναι ο σκοπος του,ειναι αυτος.

Ειναι ο κλασσικος τυπος γκομενου που ξερει πιανο,σαξοφωνο,ρωσσικα,εχει τα παντα απο Gotan project,ισως να φοραει και τα γυαλια του χιπστερ,εκτος και αν εχει μπλουζα με τη μουρη του μοτσαρτ φατσα καρτα.Μαθαινει να ραβει κελεμπιες,το νερο του ειναι αυτο με το οξυγονο και η ταπετσαρια στο δωματιο του ειναι παρτιτουρες.Η εμφανιση συνηθως ειναι γαμισετα(κανενα κοριτσακι στο σχολειο δεν τον ηθελε,κατι που του αφησε χιλιαδες κομπλεξ)και γι αυτο το λογο την αντικαθιστα με τις γνωσεις που*υποτιθεται* πως εχει.

Φιλαρακο,θα ριξεις πολλες ανεγκεφαλες γκομενες που εχουν βαρεθει να τις πηγαινει ο καγκουρογκομενος στο Ανακτορο club καθε Σαββατο μ αυτον τον τροπο.Θα ριξεις πολλες κακομοιρες γκομενες,οπως και να χει, ομως το θεμα ειναι τι γινεται μετα.Ασε τα μαθηματα ξενων γλωσσων,και μαθε λιγο τη γλωσσα του σωματος .Τελος,αν δεν πετυχει η επιδειξη γνωσεων σου,δεν πρεπει σε καμια περιπτωση να επιστρατευεις την αγαπημενη σου ατακα-λυση εκτακτης αναγκης¨

ΘΑ ΜΕ ΕΚΑΝΕΣ ΠΟΛΥ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΑΝ ΜΟΥ ΚΑΘΟΣΟΥΝ

η γκομενα θα νομιζει(καταλαβει) ποσο (καθυ)στερημενος εισαι, θα το σκασει πηδωντας απο το παραθυρο και εσυ θα μεινεις μονος να τον παιζεις με φωτογραφια της frida kahlo.

Ο υπουλος πεφτουλας.

Η χειροτερη κατηγορια πεφτουλα.ΑΠΑΠΑΠΑΠΑΠΠΑΠΑ.Ειναι ο καλος σου φιλος,που ισως να μην ειναι και τοσο καλος,η μαλλον να μην ειναι τοσο φιλος. Ο λογος που τον κανει τοσο επικινδυνο δεν ειναι μονο οτι ειναι ενα ατομο που εχεις ξεγραψει ως υποψηφιο γκομενο,αλλα οτι ειναι ενα υπουλο τερας που κανει παρεα μαζι σου οχι γιατι ειστε φιλοι και αγαπιεστε,αλλα γιατι θελει να σε πηδηξει.

........απλα ειναι πολυ φλωρος για να σου δειξει τις προθεσεις του με τη πρωτη.

Αγορακια μου γλυκα,οταν η γκομενα καθεται και σας μιλαει για το τελευταιο one night stand που εκανε ,τον επωδυνο χωρισμο της και τον τυπο που της αρεσει,ισως δεν το κανει για να ζηλεψετε.Οταν σας μιλαει για αποτριχωση,σερβιετες και πονους περιοδου δεν το κανει γιατι γουσταρει να σας αηδιαζει,αλλα γιατι σας εχει περασει για γκει/φιλαρακι της,οποτε δεν υπαρχουν και πολλες πιθανοτητες να καταληξει στο κρεβατι σας.Μη σας πω οτι δεν της εχει περασει καν απο το μυαλο πως ειστε γυμνοι.Μαντεψτε ποιος φταιει για αυτο

ΕΣΕΙΣ

και η ηλιθια προσεγγιση σας

οποτε την επομενη φορα που θα φατε Χ απο γκομενα/φιλη,μην της κρατατε μουτρα μετα,ειναι τακτικη 5χρονου,ασε που και να χτυπατε τον κωλο σας κατω,παλι δεν θα σας κατσει.Την επομενη φορα που θα θελετε καποια,καλυτερα να χρησιμοποιησετε μια απο τις αποτυχημενες ατακες του part 1,παρα να κανετε σαν απελπισμενοι κακομοιρηδες,παιζοντας το μεθυσμενοι για να ριχτειτε στο υποψηφιο (κυριολεκτικα) θυμα,που λεγεται κολλητη σας.

......

(η συνεχεια οποτε και αν)

Before our innocence was lost,you were always one of those,blessed with lucky sevens,and the voice that made me cry

Λενε,πως πριν πεθανεις η ζωη σου περναει μπροστα απο τα ματια σου,και χτες,αυτη που ημουν εγω καποτε ,πεθανε. -αυτο το κειμενο,γινεται ολο και πιο δυσκολο οσο περναει η ωρα,και μολις ξεκινησα- Δεν ειναι οτι δεν εχω να πω πολλα,ειναι οτι δεν μπορω να τα πω. Απλα θελω καποια ατομα (που απο τον τιτλο προφανως καταλαβαν ποια ειναι) να συνεχισουν κανονικα τη ζωη τους,να περνανε καλα και να ξερουν πως δεν κραταω κακια.Ο,τι και αν εγινε,οσο κ αν με πονεσαν,οσο και αν τους πονεσα και εγω-ολα αυτα φανταζουν τοσο παιδικα πλεον,σαν να εγιναν σε μια αλλη ζωη,μιας αλλης κοπελας...

Χτες το βραδυ ,που λες,ολη μου(μας) η ζωη περασε μπροστα απο τα ματια μου.Μου ηταν πολυ δυσκολο να αναπνευσω γιατι σε καθε αναπνοη,θυμομουν απο κατι.Δεν ηταν μονο οι αναμνησεις μαζι σου,αλλα κυριως το οτι σηματοδοτουσες μια εποχη που πραγματικα αγαπουσα.Η εποχη της αθωοτητας μου,που -οσο και αν μερικοι διαφωνουν,χαθηκε μια και καλη.

Τα παντα θυμαμαι,γαμωτο.Τις βολτες κατω απο τη βροχη,τις σοκολατες,τα ποταμια αιμα,τις τουαλετες,τους τσακωμους,εκεινο το στενακι που οποτε περναω χαμογελαω αμυδρα.Ακομα και τον τροπο που γελουσα,τον τροπο που εκλαιγα,την αγωνια και τον πονο που μου προκαλεσες χωρις να το ξερεις και μ'εκαναν να γραπωνομαι απο τα σεντονια για να μην κλαψω.Το αστειο βεβαια ειναι πως ξερω οτι σε μερικα χρονια ουτε το ονομα σου δεν θυμαμαι,ηδη εχω ξεχασει το προσωπο σου.

Φοβαμαι.Φοβαμαι,φοβαμαι πολυ.Φοβαμαι γιατι ειναι το τελος της εποχης που αγαπησα.Φοβαμαι γιατι αρχιζει μια εποχη που κυριολεκτικα λατρευω,και φοβαμαι,αντικρυζοντας το τελος της μιας ,γιατι καποια μερα θα αντικρισω και το τελος της αλλης.Φοβαμαι γιατι μεγαλωσα,φοβαμαι γιατι ολα αλλαζουν,φοβαμαι γιατι ξεχναω,φοβαμαι γιατι δεν θελω και δεν μπορω να κοιταξω πισω μου.Φοβαμαι γιατι οσα νομιζα πως ειχαν σημασια τωρα φαινονται ηλιθια,γελοια και ανοητα,κ εσυ αντι για προορισμος εγινες μια μικρη κουκιδα στον χαρτη μου.Φοβαμαι γιατι ολα τα παλια σβηνουν και εγω σφιχταγκαλιαζω τα καινουργια για να μην φυγουν και αυτα,μεχρι και εσυ ηξερες ποσο τα λαχταρουσα.Φοβαμαι

Σ αυτη τη πολη τα βραδια σε καθε στενο καιει και απο μια φλογα

Χορευεις σαν υπνωτισμενος στις πλατειες που παιζουν οι μπαντες

Η στα δρομακια,με τους μουσικους του δρομου

Λενε πως μια εικονα ειναι χιλιες λεξεις,και εγω θα θελα να ξερα να ζωγραφιζω

να σου δειξω τοση ομορφια,να κοψω και να σου μοιρασω τις στιγμες μου

να κρατας την ανασα σου γοητευμενος απο τον κοσμο γυρω σου

να σε παω στα μερη που αγαπαω και κανεις δεν τα ξερει

το χωμα που οι αλλοι πατανε και εγω ξαπλωνω γιατι ειναι δικο μου,γιατι μονο εγω μπορεσα να το αφουγκραστω

να παμε στον Κεραμεικο να ξαπλωσουμε στα γρασιδια με τον ηλιο να μας χτυπαει στο προσωπο

να σου δειξω τα αγαπημενα μου φωτα στην Αθηνα,κοντα στη Τσοχα που εχουν το χρωμα της λαβας

τον τοιχο που πηρα την πρωτη μου ανασα αφου ξυπνησα απο το κωμα,

το Μοναστηρακι της εφηβειας μου

τις τουαλετες εκεινου του μαγαζιου που μοιαζουν να βγηκαν απο τους εφιαλτες μου

την αγαπημενη μου φραση σε εναν τοιχο στην Ομονοια

να παμε στο λιμανι του Πειραια και να μπουμε σε ενα πλοιο,απλα και μονο για να νιωσω τη θαλασσα κατω απο τα ποδια μου να αναστεναζει.

Θελω να μυρισεις τον αερα το βραδακι,να δεις πως μυριζει ανοιξη

να γεμισει το ξημερωμα σου απαλο γαλαζιο,κουραση και κρυο τσουχτερο,οπως ολα τα πρωινα της κυριακης

να κατσεις στο Θησειο να δεις την Πανσεληνο

να χωθεις σε ενα ερειπωμενο σπιτι να ακουσεις μουσικη κουλουριασμενος στο πατωμα με σπασμενα μπουκαλια και ξεθωριασμενα περιοδικα γυρω σου

να σου μαθω ολα τα παραμυθια που ξερω,και να ακουσεις τον ηχο των παιδιων να παιζουν οταν εισαι μονος σου μες στο μεσημερι

να κλεισουμε το φως και στη μεση του καιρου να παλεψουμε,μεχρι να ηττηθουμε και οι δυο μας.

Μετα,θα με βαλεις κρυφα στον κορφο σου,θα με ζεστανεις,θα με κρατησεις εκει τρυφερα για λιγο

και μολις ηρεμισουν οι παλμοι μου να με πεταξεις κατω,να με ποδοπατησεις και να με φτυσεις

-σε παρακαλω,κανε το για μενα-

να γελασεις πανω απο το κουφαρι μου και να φυγεις.

Ετσι,θα ξερω τι θα γινει και δεν θα περιμενω

δεν θα ακουμπαω στα τυφλα τους τοιχους καθε βραδυ ψιλαφιζοντας.

Ο πονος ειναι το πιο δυνατο συναισθημα,και γι'αυτο τον βαζουμε με τη θεληση μας να επισφραγιζει τις στιγμες μας.

Μ αυτο τον τροπο,δεν μπορεις να ξεχασεις,καθε ουλη και σημαδι αλλωστε σου θυμιζει την πληγη που ηταν καποτε εκει και το πως δημιουργηθηκε

Τοσο απλα σου δινω τα ματια μου μεσα στη νυχτα για να δεις,και υστερα τυφλωσου,

τοσο απλα σ αφηνω να μπεις μεσα στον κοσμο μου και να τον τσακισεις,να τον γαμησεις με οποιο τροπο μπορεις και μετα να μου τον πεταξεις μπροστα στα ποδια μου

ισως να μπω στον κοπο να τον ξαναφτιαξω απο την αρχη τοτε.